Friday, November 11, 2011

ရန္ကုန္လား ... အေျခအေန အေကာင္းဘက္ကို ဦးတည္ေရြ႕လ်ားေနတယ္။ ထင္ရတာပဲ။

ရန္ကုန္လား ... အေျခအေန အေကာင္းဘက္ကို ဦးတည္ေရြ႕လ်ားေနတယ္။ ထင္ရတာပဲ။


လမ္းမမ်ား

လြန္ခဲ႔တဲ႔ေျခာက္လကထက္ လမ္းေပၚက ခ်ိဳင္႔ေတြက ေျခာက္လက္မ ပိုနက္လာတယ္။
Budget ေစာင္႔ေနတာလုိ႕ေျပာတယ္။ အဂၤေတ တစ္ပိုင္း လမ္းမရိုင္းေတြကလည္း က်န္တဲ႔ တစ္၀က္မွာ ႏွစ္လမ္းေမာင္းေနရေတာ႔ လကမာၻအေတြ႕အၾကံဳရရိွေစတယ္။ ဥပမာ။ သြားေကာလိပ္ေရွ႕နား။

Taxi

ပထမဆံုး စိတ္ပိုင္းဆုိင္ရာ ျပင္ဆင္မႈေတြလုပ္ရတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ဒရိုင္ဘာေတြက ေဆးလိပ္ေသာက္တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က လမ္းမကို အနီေရာင္ ေဆးဆိုးဖုိ႕ တာ၀န္က်ေနသလို၊ တစ္လမ္းလံုး ကြမ္းတပ်စ္ပ်စ္နဲ႕။ အမႈိက္လား။ လမ္းမေပၚပစ္လုိက္ၾကတာပဲ။ မွန္တံကားက ဂြနဲ႕လွည္႕ျပီးခ်ရတယ္။ ေစ်းက တစ္စီးနဲ႕တစ္စီး ၅၀၀ ကေန ၁၅၀၀ အထိ ကြာတယ္။ စိတ္ရွည္ရွည္ ေစာင္႔ႏုိင္ရင္ ပိုေပးျပီး မစီးတာေကာင္းတယ္။

ေျမေစ်း

ေပတရာပတ္လည္ျခံက်ယ္ၾကီးမွ ၇ သိန္းပဲရိွတယ္။
အဲ ... ေနရာကေတာ႔ လွည္းကူးမွာ။

ဒဂံု ေဘလီတံတားအဆင္းနားက ျခံေတာင္ သိန္း ရွစ္ရာေတြ ဘာေတြ ျဖစ္ေနျပီ။ အံ႔ၾသလို႕မဆံုးဘူး။ အခုတေလာ ကားေစ်းကြက္ ကေမာက္ကမ ျဖစ္လာေတာ႔ ကား၀ယ္ေရာင္းေတြက ေျမကြက္ေတြဘက္ လွည္႕ကုန္ျပီ။ ဒီအတုိင္းပစ္ထားရင္း ေစ်းတက္လာတဲ႔ ေျမကြက္ေတြဟာ အစိုးရေၾကာင္႔ ေစ်းေျပာင္းတဲ႔ကားလို risk မမ်ားဘူးလို႕ေျပာတယ္။

ေစ်းေပါတာေတြလည္းရိွပါတယ္။ ေနရာေပၚမူတည္တယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္း၊မေကာင္းေပၚမူတည္ျပီး ေစ်းက ငါးသိန္း၊ ဆယ္သိန္းကြာတာလည္းရိွတယ္။

စင္ကာပူလုိ ကြ်န္းက ေသးေနလို႕ ေျမေစ်း၊ အိမ္ေစ်းေတြ ေခါင္ခိုက္ေနတာကို မအံ႔ၾသေပမယ္႔၊ ရန္ကုန္လုိ ဘယ္ေနရာသြားသြား ကြက္လပ္ေတြ အမ်ားၾကီးက်န္ေသးတဲ႔ေနရာမွာ ေစ်းေတြ ဒီေလာက္ၾကီးလာတာကေတာ႔ ကမာၻနဲ႕ ပထမဆံုး တန္းလိုက္တဲ႔ ရင္ေပါင္လို႕ပဲထင္တယ္။ ရင္ေပါင္တန္းတယ္ဆိုတာ အရပ္သိပ္ပုတဲ႔သူက အရပ္သိပ္ရွည္တဲ႔သူရဲ႕ေပါင္နားမွာသြားရပ္လုိက္လုိ႕ သိသိသာသာပုသြားတာကို ေခၚတာမ်ိဳးပဲပိုျဖစ္သင္႔တယ္။

ယံုၾကည္မႈမ်ား

ျမန္မာျပည္မွာက လူတစ္ေယာက္ကို မသိဘဲ ယံုၾကည္လုိ႕မရတာ ေတာ္ေတာ္ေလးဆိုးရြားတယ္။ မၾကာမၾကာလိမ္တယ္။ လူတစ္ေယာက္ကို မလိမ္ေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ထားတာေတြ နည္းေနလို႕ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ အိမ္ေတြကို ၾကိဳပြိဳင္႔နဲ႕ေရာင္းျပီး မေဆာက္ျဖစ္ေသးလို႕ ႏွစ္နဲ႕ခ်ီ ေစာင္႔ေနရတာေတြလည္းရိွတယ္။

ေငြရဖုိ႕ကို သိပ္ဦးစားေပးလြန္းရင္ အလုပ္ဟူသမွ် ဂုဏ္ရိွစြဆိုျပီး လိမ္တဲ႔အလုပ္ကို ဂုဏ္ရိွတယ္ဆိုျပီးေတာင္ လုပ္မိၾကတယ္ထင္တယ္။

ေတာ္ေတာ္ေလးကို သတိထားရတယ္လို႕ေျပာတယ္။

ကမာၻ႕အံ႔ဖြယ္ ႏွစ္ခု

ေရႊတိဂံု ဘုရားမွာေတာ႔ ကမာၻ႕ အံ႔ဖြယ္ ႏွစ္ခုေတြ႕ရမယ္။ နံပါတ္တစ္က ေရႊတိဂံုဘုရားေပါ႔။ ေရႊတန္ခ်ိန္လည္း မနည္္းဘူးဆိုေတာ႔။

ဒုတိယတစ္ခုက ဓာတ္ေလွကား ေမာင္းသမား။ ဓာတ္ေလွကားဆိုတာက တစ္ေယာက္ေယာက္က စက္ပစၥည္းတစ္ခုခုလုိ ေမာင္းႏွင္ရတာလို႕ ခံစားလိုက္ရတဲ႔အသိကလည္း ကမာၻ႕ အံ႔ဖြယ္ အသိပဲ။ ဓာတ္ပံုေတာင္ရိုက္လာေသးတယ္။

အတိုေတြ ဘာေတြ၀တ္လာရင္လည္း ၃၀၀၀ က်ပ္ အေပါင္ေပးျပီး ေယာဂီထမီငွားလို႕ရတယ္။ ထမီအတြက္နဲ႕ အလုပ္ရႈပ္ေနဖုိ႕မလိုဘူး။ ျမန္မာျပည္။ အကုန္လံုးအဆင္ေျပေအာင္လုပ္ေပးတယ္။

ဘုရားပန္း

ဘုရားပန္းကပ္တာဟာ ျမန္မာဓေလ႔မွာ အေတာ္ေလး အၾကမ္းဖ်င္းဆန္တယ္။ ပန္းကို မဟာတရားၾကီးတဲ႔ ပန္းအိုးထဲ အင္႔ ဆိုုျပီး ထည္႕လိုက္တာကိုပဲ ပန္းကပ္တယ္ေခၚေနၾကတယ္။ ပသာဒျဖစ္ေအာင္ မကပ္ေတာ႔ဘူး။ စုျပံဳထုိးသိပ္ထားသလိုျဖစ္တယ္။ ေရွ႕က ႏြမ္းေနတဲ႔ပန္းေတြ ဘာေတြ ဖယ္ဖုိ႕ ဘယ္သူမွ မစဥ္းစားဘူး။ ဖယ္လုိက္ရင္လည္း ပန္းထိုးသြားတဲ႔သူက မုန္းဦးမယ္ဆိုတဲ႔ အသိေၾကာင္႔လည္းျဖစ္မယ္။

ပန္းက တစ္စည္းကို တစ္ေထာင္။
ေငြပန္းေတြကို တုတ္ေခ်ာင္ေလးေတြနဲ႕လုပ္ထားတာေတာ႔ သေဘာက်တယ္။
ပန္းကို ပန္းလိုကပ္ခ်င္တာထက္ ယၾတာေခ်ဖုိ႕ေလာက္ ကပ္ေနတာမ်ားတယ္။ အရြက္ေတြနဲ႕ ဘုရားကိုပူေဇာ္မွ ကိုယ္႔ဒုကၡေအးမယ္ဆိုတဲ႔ အသိမ်ိဳးဟာ အေတာ္ေလး သနားစရာေကာင္းတယ္။ ဒီေလာက္ ျမင္႔ျမတ္ၾကီးက်ယ္တဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ကို ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္တယ္ဆိုကတည္းက ကိုယ္႔မွာ ေဘးကင္းရန္ကင္းျဖစ္မယ္ဆိုတာ စိတ္ခ်ထားလို႕ရတယ္။ ေဗဒင္ဆရာေျပာတဲ႔ အရြက္ေတြ၊ အညြန္႕ေတြထားဖုိ႕ ေထာင္႔နားမွာ အရြက္စင္ဆိုျပီးသပ္သပ္ထားေပးဖုိ႕ေကာင္းတယ္။ ေဗဒင္ဟာ ဟိႏၵဴအယူျဖစ္ျပီး၊ ေထရ၀ါဒမွာ ေဗဒင္မပါပါဘူး။ ေကာင္းတာလုပ္ရင္ ေကာင္းတာျဖစ္မယ္ပဲပါပါတယ္။ ႏွင္းဆီပန္းလွလွေလးေတြကပ္တာဟာ ကံေကာ္ညြန္႕နဲ႕ တျခား အညြန္႕ေတြ အရြက္ေတြ ကပ္မွ ရမယ္ထင္ေနတဲ႔ အက်ိဳးေက်းဇူးေတြလည္း အကုန္ရႏိုင္ပါတယ္။ စဥ္းစဥ္းစားစားေလး ပန္းကပ္ေတာ္မူူၾကပါ။

ကိုယ္ကပ္ေနတာဟာ အျမင္႔ျမတ္ဆံုးလို႕ ကိုယ္လက္ခံထားတဲ႔ သူျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္႔အခန္းထဲမွာ ကေလးေတြက သစ္ရြက္ေတြလာထိုးေပးတာနဲ႕ပန္းေတြလာထိုးေပးတာကိုပဲစဥ္းစားၾကည္႕။ မဟာကရုဏာေတာ္ကို အလြဲသံုးစားလုပ္ျပီး ဘုရားေခတ္တုန္းကလည္း ျမက္ရွစ္ဆုပ္လွဴေသးတာပဲဆိုတာမ်ိဳးကို ကိုးကားျပီးေျပာတဲ႔သူလည္းရိွတယ္။ ဟိုလူက ျမက္ရွစ္ဆုပ္ကို လွဴလုိက္တာ ယၾတာေခ်တာမဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုေမ႔မထားပါနဲ႕။ ယၾတာေခ်ဖို႕ေလာက္ လုပ္တဲ႔ကုသိုလ္က အဲဒီတန္သေလာက္ပဲ ကုသိုလ္ရပါမယ္။ လိုခ်င္တဲ႔စိတ္နဲ႕လုပ္တဲ႔ကုသိုလ္နဲ႕ မလိုခ်င္တဲ႔စိတ္နဲ႕လုပ္တဲ႔ကုသိုလ္ရဲ႕ ျဖဴစင္မႈ၊ ေလာဘကင္းမႈေတြဟာ မတူသလို ၊ အက်ိဳးေပးေတြကလည္းကြဲျပားပါတယ္။

ေရာတိေရာရာ အႏုပညာ

ေရႊတိဂံုဘုရားနဲ႕ပတ္သက္ျပီး ဆံပင္ေရညွစ္ေနတဲ႔ အမ်ိဳးသမီးကို ငယ္ကတည္းက အျမင္မရွင္းပါဘူး။ ၾကီးလာေတာ႔ရွာဖတ္ေတာ႔ အဲဒါကလည္း ဇာတ္ကြက္ အမွားျဖစ္တယ္ဆိုတာသိလာပါတယ္။ အဲဒီ ၀သုေျႏၵနတ္သမီးဟာ မာရ္နတ္တပ္ၾကီး ဘုရားဆီခ်ီလာတာကို ဆံပင္က ေရညွစ္လုိက္တာ မာရ္နတ္ troops ေတြ ေရထဲေမ်ာသြားတယ္တဲ႔။ ေမတၱာဓာတ္နဲ႕ေအာင္ႏုိင္ပါတယ္ဆိုမွ ၾကားထဲမွာ မဟုတ္က ဟုတ္က ဇာတ္လာထိုးေနတာ အေတာ္ဆိုးတယ္။ အဲဒီဆင္းတုကို ဘုရားေတြ ေရွ႕နားမွာထားတာဟာ တကယ္ဆုိ ဘုရားရွင္ကို ေစာ္ကားရာေတာင္ေရာက္တယ္။ သာသနာေရး နဲ႕သက္ဆုိင္တဲ႔အဖြဲ႕ေတြဟာ အဲဒီလုိ အမွားအယြင္းေတြကို ဆက္လက္ထားရိွတာဟာ သင္႔လား၊မသင္႔လား ဆင္ျခင္ဖုိ႕ေကာင္းတယ္။ ဒါမွမဟုတ္လည္း အမ်ားသူငွာအျမင္ရွင္းေအာင္ နတ္သမီးသည္ သူ႕ဘာသာသူ ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္ ေၾကာ္ျငာေနျခင္းသာျဖစ္သည္လုိ႕ စာတမ္းအေသးေလးထိုးထားေပးသင္႔တယ္။

ဘာလို႕ပတ္တာလဲ။

ဘုရားေရာက္ရင္ ဘာလုိ႕ ပတ္ၾကတာလဲ။ လက္ယာရစ္ျဖစ္ေစ၊ လက္၀ဲရစ္ျဖစ္ေစပတ္တာ ဘာလို႕လဲဆိုတာ သိတဲ႔သူလည္းနည္းတယ္။ ေရွးေဟာင္း အိႏၵိယ ယဥ္ေက်းမႈတစ္ခုပါပဲ။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေလးစားရင္ ပတ္ျပီး အေလးအျမတ္ျပဳရပါတယ္။ သံုးၾကိမ္ပတ္ေလ႔ရိွပါတယ္။ ရိွခိုးတဲ႔ အဓိပၸာယ္ပါပဲ။ တရားေဟာတာေတြ နားေထာင္ရင္ မၾကာမၾကာ ၾကားရမွာပါ။ ခင္ပြန္းနဲ႕ခင္ပြန္းမေတြ တရားအရွာထြက္ၾကေတာ႔မယ္ဆိုရင္ တစ္လွည္႕စီပတ္ပါတယ္။ ျပီးရင္ ဦးခ်ပါတယ္။ လမ္းခြဲပါတယ္။ ပတ္ေနတာဟာ ရွိခိုးေနတာဆိုတဲ႔ အသိကို ေမ႔ေလ်ာ႔ေနရင္ေတာ႔ ေလေတြေပါရင္း ပတ္ေနမိတတ္ပါတယ္။ ဖုန္းေတြေျပာရင္း ပတ္ေနမိတတ္ပါတယ္။ ပတ္လမ္းကေန ဘုရားအထိဟာ ခဲတစ္ပစ္စာ အကြာအေ၀းျဖစ္လုိ႕ အဲဒီအကြာအေ၀းမွာ ဘုရားအေၾကာင္း၊ တရားအေၾကာင္းနဲ႕ မဆုိင္တာေတြ ေျပာတာဟာလည္း အကုသိုလ္အလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကေတာ႔ တင္းၾကပ္တဲ႔စည္းကမ္းေတြအရေျပာတာပါ။ ငယ္တုန္းကဖတ္ခဲ႔တဲ႔ ရေ၀ႏြယ္(အင္းမ) (အရွႈင္ရာဇိႏၷ) စာအုပ္ထဲမွာေတာ႔ ခဲႏွစ္ပစ္စာ အကြာအေ၀းအထိ ပုရ၀ုဏ္အတြင္းလို႕ သေဘာထားျပီး အပိုကိစၥေတြ မေျပာသင္႔ဘူးဆိုတာပါပါတယ္။

ၾကည္ႏူးဖြယ္ျမင္ကြင္း

ဘုရားမွာ ေ၀ရာ၀စၥအဖြဲ႕ေတြ မိုးေရစိုေနတဲ႔ေက်ာက္ျပားေတြကို ေရမတင္ေအာင္ သုတ္သင္ သန္႕ရွင္းေနတာကို ျမင္ခဲ႔ရတယ္။ အရင္လည္း သူငယ္ခ်င္းေတြက အဲဒီအဖြဲ႕ေတြမွာပါေတာ႔ မနက္အေစာၾကီး သြားျပီး တံမ်က္စည္းလွည္းၾကတာ၊ သန္႕ရွင္းေရးလုပ္ၾကတာေတြကို သိရတယ္။ ၾကည္ႏူးစရာ ျမင္ကြင္းပါပဲ။ ျမန္မာျပည္မွာ volunteer spirit ဆိုတာကို စကားလံုး အမ်ားၾကီးနဲ႕ ရွင္းျပေနစရာမလိုပါဘူး။ ျမန္မာအားလံုးရဲ႕ ေမြးရာပါ စိတ္အေျခခံလို႕ပဲထင္မိတယ္။

မုန္႕ဟင္းခါးစားျခင္းအႏုပညာ

မုန္႕ဟင္းခါးတစ္ပြဲ အေၾကာ္နဲ႕မွ ၆၀၀ က်ပ္ပါ။ ေျမာင္းျမ ေဒၚခ်ိဳဆိုင္ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခါစားရင္ အေၾကာ္ႏွစ္မ်ိဳးစီနဲ႕ ႏွစ္ပြဲစားပါတယ္။ စင္ကာပူမွာ အင္မတန္ညံ႕ဖ်င္းတဲ႔ မုန္႕ဟင္းခါးကိုေတာင္ တစ္ပြဲ 7SGD (4200 က်ပ္ေလာက္နဲ႕) စားရတာကို စိတ္နာတဲ႔အေနနဲ႕ၾကံဳရင္ ၾကံဳသလိုစားသြားပါတယ္။

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ယဥ္ေက်းမႈေျပာင္းလဲလာျခင္း

ေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ခ်င္းက မနက္ ၈ နာရီခြဲမွာ မနက္စာစားဖုိ႕ လာေခၚတယ္။ မေတြ႕တာၾကာေပမယ္႔ အရင္လုိပဲခင္ၾကတယ္။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေတြကို ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေတြဖြင္႔ၾကတယ္။ မနက္စာရတဲ႔ဆုိင္ေတြက ပိုျပီး အလုပ္ျဖစ္တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း စားေသာက္ဆုိင္လိုျဖစ္ေနျပီ။ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ခ်င္တဲ႔သူက လက္ဖက္ရည္ေသာက္။ အစားအေသာက္ေတြကလည္း မဆိုးဘူးဆိုေတာ႔ အဆာေျပစားခ်င္တဲ႔သူေတြစားလုိ႕လည္းရတယ္။ စားပြဲထိုးေတြကေတာ႔ အရင္လုိပဲ သိပ္မတြက္တတ္ေသးတာေတြ႕ရတယ္။ မနက္တစ္ပိုင္းတင္ ေငြကြာတာ ၂၀၀၀ ေလာက္ရိွျပီဆိုလို႕ မင္းကေတာ႔ လခေတာင္က်န္ပါ႔မလားဆုိျပီး ေသခ်ာတြက္ဖုိ႕ေျပာခဲ႔ေသးတယ္။ သူ႕မွာ ဂဏန္းေပါင္းစက္လည္းပါတယ္။ အဲဒါကို မွားေနတာ။ သူငယ္ခ်င္းကေတာ႔ ဟိုမွာ စီးပြားေရးလုပ္ေနေတာ႔ပိုက္ဆံတြက္တာကြ်မ္းက်င္ပံုေပၚတယ္။ သူပဲတြက္ေပးလုိက္တယ္။ သူ႕ကိုလည္း ျပန္တြက္ၾကည္႕ဦး မွားဦးမယ္ဆိုေတာ႔ အကိုတို႕ကို ယံုပါတယ္ဆုိျပီး တြက္မေနေတာ႔ဘူးဆိုျပီး ရယ္ျပတယ္။ ဗဟန္းက ဆိုင္တစ္ဆိုင္ပဲ။ နာမည္ေတာ႔ မမွတ္မိဘူး။

ေနာက္တစ္ေခါက္ၾကေတာ႔ မနက္စာကို သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္သား royal rose မွာ စားတယ္။ အျမဳပ္မ်ားတဲ႔ ႏြားႏို႕ကို ေသာက္တယ္။ အစားအေသာက္ေတြက သိပ္အေကာင္းၾကီးမဟုတ္ဘူး။ ငယ္တုန္းက ၾကိဳက္တာေတြကို သိပ္မၾကိဳက္ေတာ႔ဘူးလုိ႕ ေကာ္ရည္ေခါက္ဆြဲစားတဲ႔ ဇနီးသည္ကေျပာတယ္။

လပ္ကီးဆဲဗင္းမွာေတာ႔ စားလို႕အဆင္ေျပတယ္။ မုန္႕ဟင္းခါးလည္းေကာင္းတယ္။ ဆိတ္မြထမင္းေၾကာ္လည္းေကာင္းတယ္။ လက္ဖက္ရည္လည္းေကာင္းတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာတန္တာက အဲဒီလက္ဖက္ရည္၊မုန္႕ဟင္းခါးေတြပဲ။


ဘီယာဆိုင္ယဥ္ေက်းမႈ

ျမန္မာျပည္မွာ အရြယ္ေရာက္သူတုိင္း ဘီယာမေသာက္မေနရ စနစ္မ်ား က်င္႔သံုးလုိက္သလားထင္ရေလာက္ေအာင္ ေသာက္ၾကတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ပံုမွန္ေသာက္သံုးသူလူတန္းစားကို မနည္းလွဘူး။ ဘီယာဆိုင္က အစားအေသာက္ေတြက အငန္မ်ားေနတာၾကံဳခဲ႔တယ္။ ဘီယာေသာက္ရင္းစားတဲ႔သူေတြေတာ႔ အဆင္ေျပသလားမသိဘူး။ မေသာက္တဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လင္မယားကေတာ႔ ငန္လို႕ မနည္းကုန္ေအာင္စားရတယ္။ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္တစ္ပြဲက ျမန္မာေငြ ၂၆၀၀ ေလာက္က်တယ္။ ေစ်းမ်ားတယ္ထင္ရင္ စင္ကာပူေငြနဲ႕ျပန္တြက္ျပီးစားၾကရတယ္။ ဆာေတးေတြေကာင္းတယ္။ ၀က္သားတုတ္ထိုးညံ႕တယ္။ လမ္းေဘးက ၀က္သားတုတ္ထိုးစားခ်င္တာေတာ႔ မစားခဲ႔ရဘူး။ ရန္ကင္းၾကားမွတ္တိုင္က ၀က္သားတုတ္ထုိးသည္ၾကီးလည္း မဖြင္႔ေတာ႔ဘူးလားမသိဘူး။ ေရာက္ေတာ႔ ရွာၾကည္႕တာ ဆိုင္ဖြင္႔တာမေတြ႕ေတာ႔ဘူး။ ၁၂ လံုးတန္းက ေနာက္ထပ္တစ္ဆုိင္ကလည္းပိတ္ျပီ။

ဘဏ္မ်ားကို ေလ႔လာျခင္း

အရင္က ဘဏ္တိုး ၁၂ % per annum (ႏွစ္တိုး) ကို အခု ၁၀% ေျပာင္းလိုက္ျပီ။ ဘဏ္ေတြက ေျခသြက္ေနတယ္။ ထိပ္ဆံုးေနရာကို ကေမာၻဇက ယူထားတယ္။ ဘာလုိ႕ယူထားႏုိင္တာလည္းဆိုေတာ႔ သူတုိ႕မွာ background ေကာင္းတယ္။ က်န္တဲ႔ဘဏ္ေတြ ေပါင္းျပီး ကေမာၻဇကို ျဖဳတ္ခ်ဖုိ႕ၾကိဳးစားခဲ႔ေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုး ကေမာၻဇက မီဒီယာေတြနဲ႕ေပါင္းျပီး သိပ္ခိုင္မာတဲ႔အေၾကာင္းကို သက္ေသျပခဲ႔တယ္။ ဗဟိုဘဏ္က အျငိမ္းစားယူတဲ႔သူေတြကို ကေမာၻဇက ဒုိင္ခံလုိက္ေခၚတယ္။ အိမ္တိုင္ရာေရာက္ အလုပ္ေလွ်ာက္ဖုိ႕ လာေျပာတယ္။ ဆိုလိုတာက ကေမာၻဇမွာ ဗဟိုဘဏ္က လူၾကီးေဟာင္းေတြ အမ်ားၾကီးရိွတယ္။

Exchange Counter ေတြအတြက္ ျပင္ဆင္လႈပ္ရွားေနၾကတယ္။ ေျခသြက္တဲ႔ေနာက္ထပ္ တစ္ဘဏ္က ျမန္မာ႔ေရွ႕ေဆာင္။ အရင္က ဦးအိုက္ထြန္းရဲ႕ အာရွဓနဘဏ္ကလူေတြနဲ႕ ျပန္ဖြဲ႕ထားတယ္။

ေဒၚလာကို ကေမာၻဇက ရသေလာက္၀ယ္မယ္ဆိုျပီး ေစ်းကို ၃၀ က်ပ္ပိုေပးလုိက္တယ္။ အစိုးရေပါက္ေစ်း ၇၉၅/၈၀၀ က်ပ္ပဲရိွတဲ႔အခ်ိန္မွာ ၈၃၀ က်ပ္နဲ႕၀ယ္တယ္။ သန္း ႏွစ္ရာ အရွံဳးခံျပီး၀ယ္စုထားျပီးျပီလို႕ သိရတယ္။ အဲဒီ ေဒၚလာေတြကို ဗဟိုဘဏ္မွာျပန္အပ္ထားရတယ္။ အဲဒီလို အပ္ဖုိ႕ ဗဟုိဘဏ္ရဲ႕ စည္းမ်ဥ္းအရ မကိုက္ညီတဲ႔ ေဒၚလာေတြကိုေတာ႔ ၇၃၀ က်ပ္နဲ႕ျပန္ေရာင္းတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ႔ ေခါက္ရာပါတာမယူဘူး။ ျမင္႔တယ္။ ပိုက္ဆံေတာင္ ေရြးျပီးသံုးတာ။

USD, EURO, FEC, SGD ေလးမ်ိဳးကို ေနာက္ပိုင္းမွာ လြယ္လြယ္ကူကူလဲႏုိင္ျပီ။ Exchange Counters ေတြရိွလာျပီ။ ေနာက္ထပ္တစ္ခုက ႏိုင္ငံျခားေငြအပ္ခ်င္ရင္ အေကာင္႔ထ္ဖြင္႔လုိ႕ရေတာ႔မယ္။ International Bank Transfer ကိုလည္း စလုပ္ေနျပီ။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ျဖစ္လာႏိုင္တယ္။

ရယ္စရာတစ္ခုက ATM ကို ရံုးေတြမွာ လခေပးဖုိ႕တပ္တဲ႔အေၾကာင္း။ ရံုးက လခကို ATM မွာထုတ္ရတယ္။ ခ်န္ထားလို႕လည္းမရဘူး။ အကုန္ထုတ္ရတယ္။ အဲဒီေတာ႔ ထုတ္ဖို႕ကို ဘယ္သူမွ မသြားခ်င္ဘူး။ သြားမယ္႔လူတစ္ေယာက္ကို အားလံုးက Cards ေတြေပးျပီး Password ေတြ ေရးေပးလုိက္ရတယ္တဲ႔။ ကဲ ဘယ္ေလာက္ရွင္းတဲ႔ ျမန္မာ႔႔ရိုးရာစနစ္လဲ။

ATM စနစ္နဲ႕ Nets နဲ႕ လုပ္ႏုိင္ရင္ေတာ႔ ပိုက္ဆံေတြ ဆာလာအိတ္နဲ႕ထည္႕ေနရတဲ႔သူ၊ ျခင္ေထာင္ကို ပက္လက္လွန္ျပီး ပိုက္ဆံသိမ္းရတဲ႔ သူေတြအတြက္ေတာ႔ အေတာ္ေလး အဆင္ေျပႏုိင္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕လို အေျခခံလူတန္းစားေတြကေတာ႔ ဘာကဒ္မွမရိွလည္း အဆင္ေျပပါတယ္။

ကားေစ်းကြက္ကိုေလ႔လာျခင္း

ကားေစ်းေတြက ထက္၀က္ေလာက္က်သြားတယ္။ အခုအသစ္သြင္းဖုိ႕ ကားသစ္ေတြတင္လာပါတယ္ဆိုတဲ႔ သေဘၤာေရာက္ရင္ ထပ္က်ဖုိ႕ရိွတယ္။ ကားသြင္းဖုိ႕ company ေတြအလွ်ိဳလွ်ိဳေပၚလာတယ္။ သတင္းစာမွာဆို အဲဒီလိုဟာေတြခ်ည္းပဲ။

ႏိုင္ငံျခားေငြရတဲ႔ အလုပ္လုပ္တဲ႔သူေတြဆိုရင္ အခြန္ကုိ USD ၃၀၀၀ ေဆာင္ျပီးရင္ေတာင္ ကားသြင္းခြင္႔ရမယ္လို႕ေျပာတယ္။ Eleven News မွာလည္းပါတယ္။ အခြန္ကို ေလ်ာ႔ေလ်ာ႔ေပါ႔ေပါ႔ေစ်းေတြနဲ႕ေဆာင္ေနျပီး ကားသြင္းဖို႕ စိတ္ကူးေရာ၊ပိုက္ဆံပါမရိွတဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႕အတြက္ေတာ႔ သိပ္မထူးဆန္းဘူး။

ျမန္မာျပည္က ျပန္ခ်ေပးမယ္႔ ပါမစ္ေတြအရ ကားေဟာင္းပဲသြင္းခြင္႔ရမယ္။ ေမာ္ဒယ္ကို ကန္႕သတ္တယ္။ ေစ်းကို ကန္႕သတ္တယ္ဆိုတာကိုေတာ႔ သိပ္နားမလည္ဘူး။ ဘာေၾကာင္႔လဲဆိုတာကို သိပ္နားမလည္တာ။ ကားအေကာင္းစားၾကီးေတြ မစီးေစခ်င္လုိ႕လား။ ေမာ္ဒယ္အျမင္႔ေတြက ပိုျပီး safe ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို မသိလို႕လား။ အခြန္ပိုရခ်င္တဲ႔သူေတြကိုပဲ ေမးခြန္းထုတ္ရေတာ႔မွာပဲ။ ကားအေဟာင္းေတြ ေစ်းတက္တယ္။ ေလးဘီးကားလုိမ်ိဳးကားေတြ၊ စ်၊ဇ ေတြ လုိက္၀ယ္ၾကတယ္။ ပါမစ္လိုခ်င္လုိ႕။ တကယ္႔ကို ကေမာက္ကမ။ ဒါေပမယ္႔ အလားအလာေတြက စိတ္၀င္စားဖုိ႕ေကာင္းတယ္။

ေနျပည္ေတာ္ Convention Centre

ဒီတစ္ခါ အာဆီယံ ၁၄ ၾကိမ္ေျမာက္ အစည္းအေ၀းကို ကေမာၻဒီးယားမွာ လုပ္ဖုိ႕ စီစဥ္ထားတယ္။ သူတုိ႕က မလုပ္ႏုိင္ဘူး။ အဲဒီမွာ ၁၆ ၾကိမ္မွာ က်င္းပခြင္႔ရထားတဲ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံက လႊဲေျပာင္းျပီး က်င္းပခြင္႔ယူတယ္။ အဲဒါနဲ႕ေ နျပည္ေတာ္မွာေဆာက္တယ္။ ေဆာက္တဲ႔ ပေရာဂ်တ္ကို ေရႊေတာင္က ရတယ္။ ပထမေဆာက္တယ္။ တရုတ္ပညာရွင္ေတြက လာၾကည္႕တယ္။ ေနာက္ေတာ႔ အေၾကာင္းတစ္ခုေၾကာင္႔ လက္ရိွအေနအထားကို သိပ္မၾကိဳက္ဘူးဆိုျပီး အာဆီယံမွာရိွတဲ႔ Convention Centres ေတြကို ေလ႔လာေရးေတြပို႕တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံေတြက ေကာင္းတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကသာမန္ပဲ။ ေကာင္းတာက ဂ်ာမန္က ဒီဇုိင္နာ၊ ဂ်ာမန္က အာခီတက္ နဲ႕ တရုတ္က ေဆာက္ေပးလို႕ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီေတာ႔ ေမးခြန္းေတြရိွလာတယ္။ ျမန္မာေတြျဖစ္ပါ႔မလားဆိုျပီး။ အဲဒီေတာ႔ ေရၾကီးလုိ႕ ေခါင္းရႈပ္ေနတဲ႔ ထိုင္း ၀န္မၾကီး၊၀န္ၾကီးမကေတာ႔ ျမန္မာကို ေထာက္ခံလုိက္တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း မယံုဘူးတဲ႔။ ဒီေကာင္ေတြ နာမည္ပ်က္ေလးရိွတယ္တဲ႔။ အဲဒါနဲ႕ အင္ဒိုကေန ေလ႔လာေရးဆိုျပီး လာအကဲခတ္တယ္။ ၀န္ၾကီးေတြက စိတ္ဆိုးတယ္။ အရင္လည္းဘယ္မွာမွ လုပ္ႏုိင္လား၊ မလုပ္ႏုိင္လားစစ္တာမရိွပါဘူး။ ငါတို႕ၾကမွ စစ္ရေဆးရတယ္ဆိုျပီးျဖစ္တယ္ဆိုျပီးမၾကည္လင္ၾကဘူး။ လာစစ္တဲ႔သူက လုပ္ေနတာေတြေတာ႔ အဆင္ေျပတယ္။ ျပီးေအာင္ေရာ လုပ္နုိင္မယ္႔ ေငြအားလူအားရိွလားေမးတယ္။ ၀န္ၾကီးကလည္း ဂြင္ထဲ၀င္ျပီဆိုျပီး ျမန္မာျပည္မွာ တူးေဖာ္ဆဲေရာ မတူးေဖာ္ပဲ ခ်န္ထားတဲ႔ သံယံဇာတေရာ မ်ားၾကီးမ်ားၾကီးပဲ လို႕ၾကြားလုိက္တယ္။ ထုတ္မသံုးရေသးတဲ႔ သယံဇာတဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္တို႕ အျမဲ ေၾကာက္ရြံ႕ပါတယ္။ ထုတ္သံုးလုိက္ရင္ ဘာျဖစ္မလဲဆိုတာကိုလည္း အျမဲသတိထားျပီး ထုတ္သံုးေစခ်င္ပါတယ္။

ဤတြင္ ရန္ကုန္သတင္းမ်ားကို ေၾကျငာလို႕ျပီးပါျပီ။ ေသာတရွင္အေပါင္း ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစခညာ။

Regards,

Zephyr (Now in Yangon)

Notes: အစားအေသာက္မဆင္မျခင္စားတာေၾကာင္႔ မဂၤလာေဆာင္မတိုင္မီေရွ႕တစ္ရက္ ေဆးထိုးလုိက္ရပါေသးတယ္။ ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္ခိုက္ ဖံုပါတဲ႔အစားအစာမ်ားမ်ားစားေပးျခင္းဟာ ေရရွည္မွာ အက်ိဳးရိွေစႏိုင္ပါတယ္။ ေရမုန္႕၊ ေကာက္ညွင္းက်ည္ေတာက္ စတာေတြကို ဖုံေတာထဲက ၀ယ္စားခဲ႔ပါေသးတယ္။ ကမာၻ႕အေကာင္းဆံုးဆန္ဆု ရသြားတဲ႔ ေပၚဆန္းေမႊးဆန္အေၾကာင္းလည္း သတင္းထဲမွာဖတ္ခဲ႔ရပါေသးတယ္။ ေရၾကီးတဲ႔သတင္းေတြလည္း ဖတ္ခဲ႔ရပါေသးတယ္။

အိုးအိမ္ရံုးေရွ႕မွာ လယ္သမားတစ္ရာ ဆႏၵျပတယ္ဆိုတာကိုေတာ႔ အဲဒီေရွ႕နားျဖတ္သြားေပမယ္႔ လယ္သမားေတြမေတြ႕ခဲ႔ပါ။ (အခ်ိန္ကြာတာေၾကာင္႔လည္းျဖစ္ႏုိင္တယ္။) လယ္သမားေတြ ဆႏၵျပတာကို ေရဒိယိုကေန အင္မတန္အားေပးေနတဲ႔ ေလလႈိင္းကအေဒၚၾကီးေတြ အေမရိကားမွာ ေဘာနပ္စ္ရေစခ်င္ပါတယ္။ ပဲခူးကေန ရန္ကုန္အထိ ဆႏၵလာျပတယ္ဆိုတာကို ေျပာသြားတာၾကားလုိက္ရပါတယ္။

သတင္း မွန္ကန္မႈကို တန္ဖိုးထားေစခ်င္ပါတယ္။ အခ်ိန္ကို တိတိက်က်မဟုတ္ဘဲ ရမ္းသမ္းေျပာတာဟာ သတင္းဌာနေတြအတြက္ေတာ႔ တာ၀န္မေက်မႈပါပဲ။ အမုန္းတရားအေျခခံတဲ႔ သတင္းထုတ္ျပန္မႈေတြ က်ဆံုးပါေစ။ အမွန္တရား အေျခခံတဲ႔ သတင္းေတြ ေအာင္ျမင္ပါေစ။ (အပို၊အလိုဆိုတာ သတင္းရဲ႕ကိစၥမဟုတ္ပါဘူး။ သတင္းမွာ အပို၊အလုိလုပ္စရာမလိုပါဘူး။ တိတိက်က်ထုတ္ျပန္ဖုိ႕ပဲလုိပါတယ္။) လက္ရိွအစိုးရအေနနဲ႕လည္း သတင္းထုတ္ျပန္မႈလြယ္ကူေအာင္ အစုိးရ websites လုပ္သင္႔ပါတယ္။ သတင္းရဲ႕ တန္ဖိုးကို ေပါ႔ေပါ႔မတြက္သင္႔ပါဘူး။ သတင္းတစ္ခုေၾကာင္႔ ေဘးဒုကၡသည္ေတြအတြက္ အဆင္ေျပသြားႏုိင္သလို၊ သတင္းတစ္ပုဒ္ေၾကာင္႔ မလိုလားအပ္တဲ႔ အထင္အျမင္လြဲမွားမႈေတြလည္းျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။




Peace B with U.

Tuesday, November 8, 2011

သူသည္ လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္။




သူသည္ လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္။

ကြ်န္ေတာ္႔နာမည္ကို ဂၽြန္ လို႕ေခၚတယ္။ မေန႕တစ္ေန႕ကေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ကို သူငယ္ခ်င္းေတြက တစ္မ်ိဳးေခၚလုိက္တာ ၾကားတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဂြ်န္ ပဲၿဖစ္ပါတယ္။ တစ္ၿခား အမည္နာမနဲ႕ ဘယ္သူမွ ၿဖစ္ခြင့္မရွိတဲ့ လူသားတစ္ေယာက္လည္းျဖစ္ပါတယ္။

ပတ္၀န္းက်င္ကိုေလ႔လာၾကည္႕ေတာ့ သူတို႕နဲ႕ကြ်န္ေတာ္မတူဘူး။ ဘာလုုိ႕မတူတာလဲ ..။ ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး။ ေသခ်ာတာက ကၽြန္ေတာ့္ေၾကာင့္ေတာ့ မဟုုတ္ဘူးဆိုုတာပဲ။
ဟယ္ရီေပၚတားလို ေမြးကတည္းက မိဘမဲ႔ျဖစ္ခဲ႔ရတာေတြထက္ စာရင္ ကြ်န္ေတာ္က ကံေကာင္းတယ္လုိ႕ေျပာရမလား။ အဲဒီ ကံေကာင္းၿခင္းထဲမွာပဲ ကြ်န္ေတာ္ မၾကာခဏ တိတ္တိတ္ေလး ငိုေနမိတတ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ျမိဳ႕ရဲ႕ အစြန္အဖ်ား၊ ေတာင္ကုန္းျမင္႔ေလးေပၚက သစ္သားခံုတန္းေလးမွာထုိင္ရင္း ငိုေနမိတတ္တယ္။ ေကာင္းကင္ကို ၾကည္႕ျပီး ကြ်န္ေတာ္ငိုေနတတ္တာ ဘယ္သူသိလိုု႕လဲ။ ဘုုရားသခင္ဆိုုတဲ့ လူၾကီးေတာ့ သိရင္သိမွာေပါ့။ ဒါလည္း သိပ္မေသခ်ာပါဘူး။ ေသခ်ာရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု သူဖန္ဆင္းခဲ့မွာမွ မဟုုတ္တာ။ ခုုလည္း သူဖန္ဆင္းတဲ့ထဲ ကၽြန္ေတာ္ပါပံုုမရတာ ေသခ်ာသေလာက္ပါပဲ။
အသက္ ၇ ႏွစ္သား လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္လည္း က်ိမ္စာသင့္တတ္သတဲ့လား။ ဘာလုုိ႕ ကၽြန္ေတာ့္မွ လာၿဖစ္ေနရတာတ့ဲလဲ ...။

လူတိုင္းမွာ မိဘရိွၾကတယ္မဟုတ္လား။ မိဘဆိုတဲ႔စကားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္ အလိုုလိုု နာက်င္ မုန္းတီးေနမိတယ္။ ဘာလုုိ႕လဲ ဆိုုေတာ့ မိဘဆိုတဲ႔သူေတြရဲ႕ အမွားအတြက္ ကြ်န္ေတာ္ဟာ မေနခ်င္တဲ႔ေလာကကို ေရာက္လာတဲ႔ ၀ဋ္ေကာင္ေပါက္စေလး ၿဖစ္ေနလိုု႕ပါပဲ။
ကြ်န္ေတာ္႔မ်က္ရည္ေတြက အနီေရာင္ျဖစ္တယ္။ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြရဲ႕ အေရာင္ဟာလည္း အနီေရာင္ျဖစ္တယ္။ မုိးကုပ္စက္၀ိုင္းရဲ႕အေရာင္ကလည္း အနီေရာင္ျဖစ္ပါပဲ ။ ဒါေၾကာင့္ ထင္ပါရဲ႕။ ဘုုရားသခင္ မေရးခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ္႔ရဲ႕ ေန႕ရက္ေတြဟာ အနီေရာင္ျဖစ္ေနခဲ့ တယ္။
ဂိုဂို ဆိုတဳဲ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ရဲ႕ ေခြးေလးကို အိတ္ထဲကထုတ္လိုုက္တယ္။ သူဟာ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕တစ္ဦတည္းေသာမိတ္ေဆြပါ။ ၊ သူ႕မွာအသက္မရိွဘူးလို႕ အသက္ရွိတယ္လုုိ႕ သူတုုိ႕ကိုုယ္ သူတိုု႕ထင္ၿပီး ရွင္သန္ေနထုုိင္မႈ ဆိုုတာ ဘာမွန္းမသိတဲ့ လူေတြက ေျပာၾကတယ္။ ဂိုဂို က အသက္မရိွေပမယ္႔ ေပ်ာ္ေနတယ္။ ဒါကိုု သူတုုိ႕မသိဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႔ အသက္ရိွျပီး ငိုေနရတယ္။ ဒါလည္း ဘယ္သူမွ မသိပါဘူး။

ကြ်န္ေတာ္ဟာ လူသားတစ္ေယာက္ဆိုုတာ ေသခ်ာပါတယ္
ကြ်န္ေတာ္ဟာ အသက္ရွဴတယ္။ ကိုယ္လက္အဂၤါျပည္႕စံုတယ္။
ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အသိဉာဏ္၊ ဦးေႏွာက္ ကလည္း လူစဥ္မီပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္႔ကိုယ္ထဲမွာ ေသြးေတြရိွတယ္။ O+ ျဖစ္တယ္လုုိ႕ ဆိုုတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ဟာ စာသင္လုိ႕လည္း ရပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ဟာ အစားအေသာက္ ေခ်းမမ်ားပါဘူး။
ကြ်န္ေတာ္ ဂိုဂို႕ကို ခ်စ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္သစ္ပင္ေတြကိုခ်စ္တယ္။
ေနာက္ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဂၽြန္လိုု႕ အမည္နာမရွိသူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္အိမ္မျပန္ခ်င္ပါဘူး။
ကြ်န္ေတာ္အိမ္မျပန္ခ်င္တာၾကာပါျပီ။ဒါဟာ လူၾကီးေတြ ေၿပာေၿပာေနတဲ့ ေရာဂါတစ္ခု လား။ အဲဒီအတြက္ ကြ်န္ေတာ္ ေဆးေသာက္ရဦးမွာလား။
ကမာၻၾကီးမွာ ကြ်န္ေတာ္ဆက္မေနခ်င္ေတာ႔ဘူး။
ဂိုဂိုကိုဖက္ထားရင္း ကြ်န္ေတာ္ငိုေနမိတယ္။ ငိုတဲ႔ကေလးေတြဟာ အခ်စ္မခံထုိက္ဘူးတဲ႔။ (ဘယ္သူက ေၿပာခဲ့တာလဲ ကၽြန္ေတာ္ မသိဘူး)။
ကြ်န္ေတာ္႔ကို မခ်စ္ပါနဲ႕။ ကြ်န္ေတာ္႔ကို ငိုခြင္႔ပဲေပးပါ။

ကြ်န္ေတာ္ဟာ စက္ရုပ္တစ္ရုပ္မဟုတ္ပါဘူးေမေမ။ ကြ်န္ေတာ္႔ကို စမ္းသပ္တီထြင္ဖုိ႕ ဘာလို႕ၾကိဳးစားတာလဲ။

ကြ်န္ေတာ္ဟာ သဘာ၀မက်ဘူးတဲ႔ေဖေဖ။ ကြ်န္ေတာ္႔ရဲ႕ေတာအုပ္ေလးက ဘယ္ဆီမွာလဲ။

အာေခါင္ျခစ္ေအာ္ဟစ္ေနတဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ ေခါင္းမာတဲ႔ ေကာင္းကင္ဟာ ပြင္႔မထြက္မသြားဘူး။ နာရီကိုၾကည္႕ေတာ႔ ရွစ္နာရီထိုးျပီ။ ကြ်န္ေတာ္ အိမ္မျပန္ခ်င္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ငိုေနခ်င္တယ္။ ၇ ႏွစ္တိတိ ကြ်န္ေတာ္ေနခဲ႔ျပီးျပီ။ ဒီေလာက္ဆို လံုေလာက္ျပီလားလို႕ ကြ်န္ေတာ္႔မိဘလုုိ႕ ဆိုုတဲ့သူေတြကို ကြ်န္ေတာ္ေမးခ်င္ပါတယ္။ ။
ရထားေလးတစ္စင္းထြက္ခြာသြားတယ္။ ေမွာင္စျပဳေနတဲ႔ေကာင္းကင္က မိုးရြာခ်ေတာ့မွာလား၊ မိုးခ်ဳပ္သြားမွာလား။ ( ေသခ်ာမသိႏိုုင္ဘူး)
ဘ၀မွာ ရသင္႔သေလာက္မရတာေတြကို ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္သူ႕ကိုေတာင္းဆိုရမလဲ။ ကြ်န္ေတာ္႔ဘ၀ရဲ႕ သာမန္ရွင္သန္ခြင္႔ေလးကို ဘယ္မွာေတာင္းဆုိရမတဲ့လဲ။

ကြ်န္ေတာ္႔ရဲ႕အျပန္လမ္းဟာ ေျခာက္ေသြ႕ရွည္လ်ားတဲ႔ေျမြတစ္ေကာင္နဲ႕တူေနတယ္။ ဒဏ္ရာထြန္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ ပ်ိဳးၾကဲေနတဲ႔ကေလးတစ္ေယာက္ မရိတ္သိမ္းဘဲ လက္ဗလာနဲ႕ျပန္ရမယ္႔ ဇာတ္ဝင္ခန္းဟာ အထူးအဆန္းျဖစ္လြန္းေနခဲ႔မလား။
ေကာင္းကင္မွာ အိပ္တန္းပ်ံသြားတဲ႔ ဗ်ိဳင္း ၁၃ ေကာင္ကိုု ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕တယ္။
ကြ်န္ေတာ္႔စိတ္ထဲမွာ ၁၃ ခါဒဏ္ရာရခဲ႔တယ္။
ကြ်န္ေတာ္႔ရွင္သန္မႈကို ၁၃ ခါေနာင္တရတယ္။
ေက်ာင္းစာအုပ္ထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္႔နာမည္ရိွတယ္။
ဂၽြန္။
ဒုတိယတန္းေက်ာင္းသား။
ကြ်န္ေတာ္ဟာ ကြ်န္ေတာ္႔စိတ္ရဲ႕၀န္ထုပ္၀န္ပိုးတစ္ခုပါ။

ေႏွးေကြးေလးလံတဲ႔ေျခလွမ္းေတြနဲ႕ မေရာက္ခ်င္တဲ႔ခရီးကို မေရာက္ေအာင္သြားေနတဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ ဘ၀ဟာ ဒီေလာက္ပဲလား။
ဒီထက္ပိုျပီးေပ်ာ္ရႊင္စရာမရိွေတာ႔ဘူးဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ပိုျပီးရိပ္မိလာသလို၊ ဒီထက္ပိုျပီး နာက်င္စရာခံစားခ်က္ေတြရိွသထက္ ရိွလာမယ္ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္ေသခ်ာသိခဲ႔ပါျပီ။
ဘုရားသခင္။ သင္ဟာ တရားမွ်တမႈရိွသူမဟုတ္ဘူးလုုိ႕ မဆီမဆိုုင္ စိတ္ထဲက ေရရြတ္လိုက္ေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္႔ မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းက ရပ္တန္႕မသြားႏုိင္ဘူး။
ကမာၻေျမေပၚမွာ ကြ်န္ေတာ္ရပ္ေနခဲ့တာေရာ ဟုတ္ရဲ႕လား။ ကမာၻေျမကို ကြ်န္ေတာ္ထမ္းထားရတာမ်ားလား။ ေလးလံလုိက္တာ။ ေလးလံလုုိက္တာ .. ။ ေလးလံလုုိက္တာ ...

အျမဲတမ္းျဖတ္ကူးေနက် မီးပိြဳင္႔ေလးမွာ လူျဖတ္ကူးဖို႕ အရုပ္ေလးက နီရဲေနတယ္။ အျမန္ေမာင္းလမ္းမၾကီးရဲ႕ တ၀ီ၀ီကားေတြက ေရွ႕ကေနျဖတ္သန္းသြားလာေနတယ္။
လမ္းဟာ ကားေတြ ျဖတ္သြားေပမယ္႔ ခံစားခ်က္မဲ႔ စြာ လဲေလ်ာင္းေနလ်က္ပဲ ။ စိတ္အသိုးေတြနဲ႕ ေပေပေတေတအိပ္ေနသလိုမ်ိဳး .....။ စိတ္ထဲမွာေတြးၾကည္႕တယ္။
ကြ်န္ေတာ္႔အတြက္မဟုတ္တဲ႔ ကမာၻၾကီးအေၾကာင္း .................။ ထိုုက္တန္ပါရဲ႕ လား ...

ေက်ာပိုးအိတ္ထဲက ဂိုဂိုကိုၿပန္ထုတ္လုိက္တယ္။ ေက်ာပိုးအိတ္ကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လႊတ္ပစ္လိုက္တယ္။ ဂိုဂိုကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ပိုက္ထားမိရင္းက ကြ်န္ေတာ္႔မ်က္ရည္ေတြဟာ ဂိုဂို႕ေပၚ
တေပါက္ေပါက္ က်ဆင္းေနခဲ့တယ္။ တကယ္ဆုုိ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကႏၱာရေလး သက္သက္ပါ။ ဘာလုုိ႕မ်ား မိုုးတုုေတြအဆက္မၿပတ္ရြာေအာင္ စမ္းသပ္ တီထြင္ခဲ့ၾကတာတဲ့လဲ ...

..........ႏႈတ္ဆက္ခဲ႔ပါတယ္ ကမာၻၾကီး။ ကြ်န္ေတာ္႔ကို တီထြင္ခဲ႔တဲ႔မိဘမ်ား .၊ ပညာရွင္မ်ား ........ သူငယ္ခ်င္းလုုိ႕ သတ္မွတ္ခ်င္ေပမယ့္ အခြင့္မရခဲ့တဲ့ သူမ်ားရဲ႕ ေနာက္ေျပာင္သံေတြနဲ႕ေ၀းရာ ......။ ကြ်န္ေတာ္ေျပးထြက္ခဲ႔ပါျပီ။ အရွိန္နဲ႕ေမာင္းဝင္လာမယ့္ ကားတစ္စီးစီးဟာ ကြ်န္ေတာ္႔ဘ၀ကို ပိတ္ေပးမယ္႔ ရီမုတ္ကြန္ထရိုးတစ္ခုေပါ႔ ........................................။


.....................
....................................
.......................................................


လိင္တူ ခ်စ္သူ (gay) မိဘႏွစ္ပါး မွ ေမြးဖြားလာေသာ ဂြ်န္ ဆိုေသာ ကေလးတစ္ေယာက္ ကားတုိက္ေသဆံုးသည္႕သတင္းတစ္ပုဒ္ကို သူတုုိ႕ ဆက္လက္မဖတ္ျဖစ္ခဲ႔ေတာ႔ပါ။ အေခါက္လိုုက္ကေလး က်န္ေနခဲ့ေသာ ယေန႕ထုုတ္ သတင္းစာသည္ မၿမင္ရေသာ ကံၾကမၼာေသြးစက္မ်ားႏွင့္ ေအးစက္ ပိတ္ေလွာင္ေနခဲ့သည္။ ။

Regards,
Zephyr

Notes:
လြန္ခဲ႔တဲ႔သံုးလကေရးျဖစ္တဲ႔ အတုိေလး တစ္ပုဒ္ပါ။
အိုင္ဒီယာ Nov လမွာပါပါတယ္။
ဒီဇုိင္းဆြဲေပးတဲ႔ ျပည္သစ္တည္ရဲ႕လက္ရာကိုလည္း သေဘာက်ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေခတ္ရဲ႕ ျပႆနာတစ္ခုကို အစထုတ္လာတဲ႔သေဘာပါ။ ဒီျပႆနာေတြေၾကာင္႔ပဲ တစ္ခ်ိဳ႕ျပည္နယ္ေတြမွာ လိင္တူ လက္ထပ္ခြင္႔ရိွေပမယ္႔ ကေလးေမြးစားခြင္႔မေပးၾကပါဘူး။ အခုလို Genetic engineering ထြန္းကားလာခ်ိန္မွာ ျပႆနာအသစ္ေတြထပ္ရိွလာတာကိုပဲ ရသရႈေထာင္႔ကေရးလုိက္ပါတယ္။ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အသင္႔မျဖစ္ခင္မွာ ရႏိုင္တဲ႔ ဒဏ္ရာတစ္ခုအေၾကာင္းလို႕ပဲဆိုပါေတာ႔။ လိင္တူလက္ထပ္ခြင္႔ကို လက္ခံႏိုင္ရင္ေတာင္ သူတုိ႕ေတြ သိပၸံပညာရဲ႕အကူအညီနဲ႕ ကေလးတစ္ေယာက္ကို ကမာၻၾကီးထဲ ေခၚလာဖုိ႕ ကုိေတာ႔ အခုအထိ လက္မခံႏိုင္ေသးပါဘူး။ တျခားေတာ႔ ေထြေထြထူးထူး ဆန္႕က်င္ကန္႕ကြက္တာမ်ိဳးမရိွပါဘူး။ ဒီတစ္ခုကိုေတာ႔ ကေလးေတြဘက္ကေန ေတြးၾကည္႕ေစခ်င္တယ္။ ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ဘ၀မွာ စိတ္ပုိင္းဆိုင္ရာ ဖိစီးမႈမျဖစ္ေအာင္ အေျဖရွာႏိုင္ရင္ေတာ႔ တကယ္ေကာင္းပါလိမ္႔မယ္။



Peace B with U.

Monday, November 7, 2011

စာမဖတ္ၾကေတာ႔တဲ႔ေခတ္ရဲ႕ စာအုပ္စာရင္း။

စာမဖတ္ၾကေတာ႔တဲ႔ေခတ္ရဲ႕ စာအုပ္စာရင္း။

အမ်ိဳးအစား ....။ ။ သံသရာဆြဲဆန္႕လုိ႕ ဘယ္ေလာက္ပင္ရွည္ရွည္။


ျမန္မာျပည္မွာ နပိုလီယံေတြေနတယ္။ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆိုတာ အဘိဓာန္ထဲမွာေရာ ေလဆိပ္မွာပါမရိွဘူး။
ေၾကးဆင္းတု ၉ လက္မအရြယ္ ပင္႔လာတယ္။ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းတံဆိပ္တံုးမပါဘူး။ ရတယ္။ လက္ဖက္ရည္ဖုိး ေပးလုိက္ရင္ အိုေကတယ္။

luggage ေတြက ၅၉.၅ kg ျဖစ္ေနတယ္။ ႏွစ္ေယာက္ေပါင္း ေလးဆယ္ပဲ ေပးေပမယ္႔ ပိုေနတဲ႔ ၁၉.၅ kg ကို ေယာကၡမရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းသမီး မ်က္ႏွာနဲ႕ အလကား လုပ္ေပးလိုက္တယ္။ ေလဆိပ္ ေရာက္ေတာ႔မွပဲ အသိအကြ်မ္းေတြရဲ႕ အကူအညီ အေရးပါပံုကို သိလိုက္ရတယ္။

အက်ဥ္း ေရးလိုက္ရင္ တုိေတာင္းသြားမယ္ ထင္တယ္။ အခြန္ေဆာင္တဲ႔ အေၾကာင္း ကိုလည္း သီးျခားတစ္ခု ေရးရမယ္။ ၂ ႏွစ္ခြဲစာ ေဆာင္ခဲ႔တယ္။ အဆင္ေျပပါတယ္။

အခုေတာ႔ စာအုပ္စာရင္းကိုပဲေရးလုိက္ပါတယ္။ စင္ကာပူမွာ ျမန္မာစာၾကည္႕တုိက္ဖြင္႔မလားလို႕စိတ္ကူးေနတယ္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးဆိုတာ ၀ယ္မဖတ္ရဘူးဆိုရင္ စာအလြန္ဖတ္တဲ႔လူမ်ိဳးမဟုတ္လား။ စင္ကာပူေပါက္ ျမန္မာကေလးေတြကို ျမန္မာစာ သင္ရင္လည္း ေအာင္ျမင္ႏိုင္တယ္။ ကေလးေတြမွာ ျမန္မာစကားလံုး မ်ားမ်ားမသိႏိုင္ၾကဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာလို ၾကံဳေတြ႕ရတဲ႔ အျဖစ္အပ်က္တုိင္းအတြက္ သိစရာ၊သင္စရာ စကားလံုးနဲ႕ထိေတြ႕ဖုိ႕အားနည္းတယ္။ ကေလးဆိုတာကလည္း ၅ ႏွစ္ေအာက္ေလာက္မွာပဲ ဘာသာစကားအတြက္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ၾကီးလာေလ ဘာသာစကား မတတ္ေလပဲ။ ၂၉၊ ၃၀ ၾကမွ ဘာသာစကား သင္တာေတြဟာ ဆဟားရားမွာ အေပါ႔သြားသလို အရာမထင္ျဖစ္တယ္။

စာအုပ္အတြက္ ေနရာမရိွဘူးလို႕ Zနီးသည္က ေျပာတယ္။ ယူခ်င္ရင္ အုပ္သံုးဆယ္ေလာက္ပဲယူလို႕ေျပာတယ္။ အဲဒါနဲ႕ အုပ္၂၀၀ ေလာက္ရိွတဲ႔စာအုပ္ပံုထဲက အုပ္သံုးဆယ္ေရြးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေရြးလာတဲ႔ အုပ္သံုးဆယ္ကို luggage ထဲထည္႕ေတာ႔ မတာင္ မမႏိုင္ေတာ႔ေလာက္ေအာင္ေလးသြားတယ္။ အဲဒီ luggage တစ္လံုးထဲတင္ ကီလို ၃၀ နီးပါးရိွတယ္။ ေရြးတုန္းကေတာ႔ အုပ္သံုးဆယ္ပဲ၊ ဘယ္ႏွစ္အုပ္ပါလာသလဲဆိုတာေတာ႔ စာအုပ္စာရင္းလုပ္ရင္းနဲ႕ေရၾကည္႕မွပဲသိႏိုင္မယ္။

ေရြးရတာခက္တယ္။ ေသသြားတဲ႔ ဆရာနႏၵာသိန္းဇံ အမွတ္တရ၊ သူ႕စာအုပ္ေတြ သယ္လာတယ္။ ဘ၀အဓိပၸာယ္ႏွင္႔ ဘ၀သစၥာစာအုပ္ ပါမလာမွန္း အခုမွေတြ႕ရတယ္။ အိမ္မွာက်န္ခဲ႔ျပီထင္တာပဲ။

ပါလာတဲ႔စာအုပ္ေတြကိုေတာ႔ စာေရးဆရာနာမည္နဲ႕ပဲစုလုိက္တယ္။

ေမာင္ထြန္းသူ
၁။ ရဲတိုက္ ပထမတြဲ
၂။ ရဲတိုက္ ဒုတိယတြဲ
၃။ေမွ်ာ္တလင္႔လင္႔

အဲဒီစာအုပ္သံုးအုပ္ကို ၂၀၀၅ မွာ၀ယ္ခဲ႔တယ္။ ၾကည္႕ရတာ စာသင္တဲ႔ပိုက္ဆံေတြနဲ႕၀ယ္ခဲ႔တာထင္တယ္။ သံုးအုပ္ကို ရွစ္ေထာင္ေလာက္က်တယ္။ အခုေတာင္ တစ္အုပ္ေလးေထာင္ဆိုတဲ႔ ျမသန္းတင္႔ရဲ႕ ရွားေလာ႔ခ္ဟုမ္းေတြ မ၀ယ္ခဲ႔ဘူး။ ေစ်းၾကီးလို႕။ ရဲတိုက္ကေတာ႔ ဆရာ၀န္ေလာကမွာ အေတာ္အျမင္ကတ္စရာ စာအုပ္ျဖစ္မယ္။ ဆရာ၀န္ေတြကို သိပ္ေမွ်ာ္လင္႔ေအာင္ လုပ္သလိုျဖစ္တယ္။ A.JCronin ကို သေဘာက်ရင္ အဆင္ေျပပါတယ္။ ေဒါက္တာ အင္ဒရူးေမဆန္ ကို ဖတ္ဖူးတဲ႔သူေတြ ၾကိဳက္ခဲ႔ၾကမယ္ထင္ပါတယ္။

ေမွ်ာ္တလင္႔လင္႔ကေတာ႔ အင္မတန္မွ ေပရွည္ရွည္နဲ႕ေရးႏိုင္ပါေပတယ္လို႕ဆိုႏုိင္တဲ႔ ဂန္ထ၀င္ Novel ၾကီးပါပဲ။ အခုေခတ္မွာဖတ္ရရင္ေတာ႔ အရင္ကလိုေတာ႔ မခံစားႏိုင္ေတာ႔ဘူး။ ေတာ္ေတာ္အားအားယားယား အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုလို႕ပဲထင္တယ္။ ထူးျခားတာက စာေရးတဲ႔အတတ္ပညာပါပဲ။ ဥပမာစာမ်က္ႏွာ ၂၂၂ က အခန္းေလးဆိုရင္သေဘာက်စရာေကာင္းတယ္။

"ဘစ္ဒီ" ကြ်န္ေတာ္က သူ႕နာမည္ကိုေခၚကာ ထုိင္ေနရာမွ ထရပ္လုိက္သည္။ ထို႕ေနာက္ လက္တစ္ဖက္ျဖင္႔ သူ႕လည္ပင္းကို သုိင္း၍ဖက္လိုက္ျပီး သူ႕ပါးတစ္ဖက္ကို တစ္ခ်က္မွ် နမ္းလိုက္သည္။" ငါကေတာ႔ ဘာမဆို နင္႔ကို ဖြင္႔ေျပာမွာပဲ။"

"နင္လူၾကီးလူေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္တဲ႔အခ်ိန္အထိ ဆိုပါေတာ႔ "ဟု ဘစ္ဒီကေျပာသည္။

"ငါဘယ္ေတာ႔မွ မျဖစ္ဘူးဆိုတာ နင္သိပါတယ္ ..... ဘစ္ဒီရယ္"

အဲဒီမွာ လက္တစ္ဖက္ ဘယ္ေရာက္ေနလဲဆိုတာကို ေျပာခ်င္တာမဟုတ္ပါဘူး။ အေသးစိတ္ေရးၾကတာကိုေျပာတာ။ လက္တစ္ဖက္နဲ႕ဖက္ဖက္၊ ႏွစ္ဖက္နဲ႕ပဲ ဖက္ဖက္ ျပႆနာမဟုတ္ေလာက္ဘူးထင္တယ္။ ေရွးကလူေတြ ေလရွည္တာ အဲဒီ ဂန္ထ၀င္ ၀တၳဳေတြေၾကာင္႔မ်ားလားေတာင္ေတြးမိတယ္။


ျမသန္းတင္႔
၁။ ႏိုင္ငံတကာရသစာတမ္းမ်ား (၂)

ဒီစာအုပ္တြဲက သံုးအုပ္ရိွတာထင္တယ္။ English for all မွာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ဘာသာျပန္ေတြေလ႔က်င္႔ရင္း ၀ယ္ထားျဖစ္တယ္။ တစ္အုပ္ကို သံုးရာပဲေပးရတယ္။ ဒါေတာင္ သံုးအုပ္စလံုးမ၀ယ္နိုင္ဘူး။ သပိတ္လြယ္ငွက္ကေလးအေၾကာင္း အက္ေဆးပါတဲ႔ အမွတ္၂ စာအုပ္ကိုပဲ၀ယ္ႏုိင္တယ္။ မြဲခ်က္။

၂။ ၾသဂုတ္တေစၦမ်ားႏွင္႔ အျခား၀တၳဳတိုမ်ား

၃။ မရဏ အိမ္မက္တစ္ခု၏ မွတ္တမ္း

မာေကး(Marquez)စာေတြနည္းနည္းပါးပါးျမည္းစမ္းခဲ႔စဥ္ကစာအုပ္ေတြ။ ငယ္တုန္းကေတာ႔သိပ္မၾကိဳက္ခဲ႔ဘူး။ အခုလည္း ေနာင္တမ်ားရမလားလို႕ ေနာက္တစ္ခါျပန္ဖတ္ဖုိ႕ယူလာတယ္။

၄။ေမွာ္ရံုေတာမွာေမာလွျပီ။

ပန္းခ်ီပညာေက်ာ္ ေဂၚဂင္(Gauguin) အေၾကာင္းပါ။ သိပ္ၾကိဳက္ခဲ႔ပါတယ္။ လူလတ္ပိုင္းေရာက္ျပီဆိုေတာ႔ ငယ္တုန္းက ၾကိဳက္ခဲ႔တာေတြကို ဒုတိယံပိ ျပန္ဖတ္ၾကည္႕ဖုိ႕ျပန္သယ္လာတယ္။

ငါ႔ကို ရႈတ္ခ်ကဲ႔ရဲ႕လူေတြဟာ ပန္းခ်ီဆရာရဲ႕ သဘာ၀ကို နားမလည္ၾကဘူး။ ပန္းခ်ီဆရာေတြဟာ ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္တာကို သူမ်ားကို လုိက္အလုပ္မခိုင္းဘူး။ သူမ်ားျဖစ္ေစခ်င္တာကိုလည္း လိုက္မလုပ္ဘူး။ (ေဂၚဂင္က ဇနီးသို႕ေပးစာ)

ေအာင္ျမင္တဲ႔အခါ အခုလုိ ကိုးကားလုိ႕ရေအာင္ ဇနီးသည္ဆီကိုလည္း ေပးစာမ်ားမ်ားေရးထားမွလို႕သေဘာေပါက္မိတယ္။

၅။မိုးေတာင္ကခ်ဳန္း
သိပၸံ၀တၳဳတိုေတြထင္တယ္။ ေနရာက်ဥ္းက်ဥ္းေလးမွာ လူေတြတိုးေ၀ွ႕ေနတဲ႔တစ္ပုဒ္ပဲမွတ္မိေတာ႔တယ္။

၆။လူေလးသုိ႕ေပးစာမ်ား
ငယ္တုန္းကေတာ႔ အဲဒါေတြကို လူၾကီးေတြက ဖတ္ေစခ်င္ၾကတယ္။ သူတုိ႕ေလကုန္သက္သာေအာင္ဆံုးမစာေတြဖတ္ေစခ်င္ပံုရတယ္။ ဘယ္ရမလဲ။ ေက်ာ္ဖတ္ခဲ႔တာေပါ႔။

၇။သုချမိဳ႕ေတာ္။

သံေ၀ဂရစရာ ဆင္းရဲမႈၾကီးတစ္ခုေပါ႔။ အဲဒီစာအုပ္ကို စာအုပ္ဆိုင္က ငွားဖတ္ျပီး သနားခဲ႔တယ္။ အဲဒီတုန္းက ထိုက္စာေပ ဆိုတာရိွတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ အိမ္ကေန ဆယ္႔ငါးမိနစ္ပဲေလွ်ာက္ရတယ္။ အဲဒီကလူေတြနဲ႕ မိတ္ေဆြေတြလိုပဲ။ စာအုပ္ေကာင္းေတြဆို အလကားေပးဖတ္တယ္။ စာ မ်ားမ်ားဖတ္ေစခ်င္လုိ႕ျဖစ္မယ္။ အဲဒီ သုချမိဳ႕ေတာ္ဆိုတာလည္း အလကားဖတ္ခဲ႔ရတဲ႔ စာအုပ္ေတြထဲက တစ္အုပ္ပဲ။ ေနာက္ေတာ႔ ဗီဒီယိုထဲကလို ေျခာက္ႏွစ္ၾကာေသာ္ဆိုျပီး စာတမ္းေလးထိုးအျပီးမွာ ဒီစာအုပ္ကို ၀ယ္လုိက္တယ္။ ျပန္ဖတ္ခ်င္စရာသိပ္မေကာင္းဘူး။ စိတ္မေကာင္းစရာ ေရွးရိုးအယူအဆေတြနဲ႕ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ၊ အဲဒါေတြကို ဆန္႕က်င္ခ်င္တယ္။ လူတိုင္းဟာ လူတန္းေစ႔ေနဖို႕ အခြင္႔အေရးရိွသင္႔တယ္။ ေသြးအန္ေနမွာကို စိတ္ပူလို႕ ကြမ္းစားရင္း ကြမ္းေသြးပါတာပါလို႕ ေရာခ်ဖုိ႕ၾကိဳးစားေနတဲ႔ ကုလားအဖိုးၾကီးတစ္ေယာက္ဟာ သူ႕သမီးေဒါင္ရီဖုိးရေအာင္ မေသခင္ကတည္းက ခႏၶာကိုယ္ကို ေရာင္းစားခဲ႔တာကို ဘယ္ေတာ႔မွ မေမ႔ႏိုင္ေတာ႔ဘူး။ ျမသန္းတင္႔ဟာ ဒီစာအုပ္နဲ႕ ၁၉၉၂ မွာ ဘာသာျပန္ စာေပဆုရခဲ႔တယ္။ ဟာစရီပါးကို ခင္ဗ်ားတို႕ သတိရေနၾကဦးမယ္ထင္ပါတယ္။

၈။ညွင္းတစ္ဆယ္ လူသတ္မႈႏွင္႔ ပင္ကိုေရး စံုေထာက္၀တၳဳတိုမ်ား ၁။
၉။ပူေႏြးေနေသာ ပန္းပဲဖုိႏွင္႔ ပင္ကိုေရး စံုေထာက္၀တၳဳတိုမ်ား ၂။

စံုေထာက္၀တၳဳေတြက ဇနီးသည္ဖတ္ဖုိ႕ပါ။ သူဖတ္တဲ႔စာအုပ္အမ်ိဳးအစား အနည္းငယ္ကို ဖတ္ေစခ်င္တဲ႔ေစတနာနဲ႔ပါ။ (ဒီေလာက္ရွည္တဲ႔ ပို႕စ္မ်ိဳးဆို သူဖတ္ေလ႔မရိွပါဘူး။ ၾကံဳတဲ႔သူတစ္ေယာက္ေယာက္က ဇနီးသည္အေပၚ ေစတနာထားေၾကာင္း ေျပာျပလုိက္ၾကပါ။)

နႏၵာသိန္းဇံ

အေဖက နႏၵာသိန္းဇံစာအုပ္ေတြ ၾကိဳက္ခဲ႔ပံုေပၚတယ္။ သူဖတ္ဖူးတဲ႔စာအုပ္ အနည္းငယ္ထဲမွာပါပံုရတယ္။ လူ႕သက္တမ္းတစ္၀က္ေလာက္ ေစ်းေရာင္းေနခဲ႔ေပမယ္႔ သူလည္း စာအုပ္ေကာင္းေတြ ဖတ္ခဲ႔ရပံုေပၚတယ္။ ငယ္တုန္းက အေဖနဲ႕သိပ္မရင္းႏွီးလွဘူး။ သူ၀ယ္ထားေပးတာေတာ႔လည္း နည္းနည္းပါးပါး ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ေတာ႔ ဘယ္သူမသြားမွန္းမသိဘူး (မသြားတယ္ဆိုတာ သယ္သြားတယ္။ ခိုးသြားတယ္လုိ႕ အဓိပၸာယ္ထြက္တယ္ဆိုတာ ေနာက္ႏွစ္တစ္ရာမွာမသိေတာ႔မွာစိုးလို႕ ျဖည္႕စြက္ေပးလိုက္တယ္။)။ စာအုပ္ေတြ မရိွေတာ႔တာနဲ႕ ကိုယ္႔ဘာသာ ျပန္၀ယ္ရတယ္။ ဟိုတစ္ေခါက္ျပန္လာေတာ႔ စီးပြားေရးနဲ႕စစ္ေရးဗ်ဴဟာ ျပန္ယူလာတယ္။ စုစုေပါင္း ၁၉ အုပ္ပဲေရးခဲ႔တာဆိုေတာ႔ သိပ္မ်ားတယ္မဆိုႏုိင္ဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕စာအုပ္ေတြက သူတင္ခဲ႔တဲ႔က်မ္းေတြလည္းျဖစ္တယ္။ အဂၤလိပ္လိုေရးတဲ႔တစ္အုပ္ နဲ႕ လူ၏ ေဆာက္တည္ရာ ႏွစ္အုပ္ကလြဲရင္ က်န္တဲ႔ ၁၇ အုပ္ေတာ႔၀ယ္ခဲ႔ဖူးတယ္။

၁။ခေရာင္းလမ္းကို ျဖတ္ေက်ာ္ျခင္း။
(၆ တန္းႏွစ္မွာ ပထမဆံုး ဖတ္ခဲ႔တယ္။ အဲဒီစာအုပ္ကို သိပ္ၾကိဳက္တဲ႔သူငယ္ခ်င္းနဲ႕လည္း ဒီတစ္ေခါက္အျပန္မွာေတြ႕ခဲ႔တယ္။)
၂။မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္းႏွင္႔ ခရီးသြားျခင္း။
၃။စိတ္အဆင္႔ဆင္႔ျမင္႔တက္ျခင္း သဘာ၀ (ဒုတိယအၾကိမ္)
(ရဲရဲနီက ဒီစာအုပ္ကို ငွားဖတ္တုန္းကေျပာတယ္။ စာအုပ္ျပန္လာပို႕ရင္ ၂၀၅ စီးမလာေတာ႔ဘူး။ စ်ာန္နဲ႕ပ်ံလာမယ္ဆိုပဲ။)
၄။အရိမဒၵနမွ ေတြးျမင္ရနံ႕တို႕ ေ၀႔ပ်ံ႕ေနဆဲ ...
၅။အသြင္သ႑ာန္တို႕ေနာက္ကြယ္၌
၆။ၾကာ
၇။မွန္ေသာ စကားကိုဆိုျခင္းႏွင္႔ ပတ္သက္ေသာ မွတ္ခ်က္မ်ား
၈။နႏၵာသိန္းဇံ ၊ ေဒၚလဲ႔လဲ႔၀င္း (နကၡတ္ေဗဒပညာႏွင္႔ ျမန္မာတုိ႕၏ အေတြးအျမင္ အစဥ္အလာ)
၉။ေျဖဆည္ရာ
၁၀။ေတြးခ်ိန္ခ်င္႔စရာ
၁၁။မနက္ျဖန္မ်ားကို ျဖတ္သန္းေနေသာ စိတ္ကူးမ်ား
၁၂။ကိုယ္က်င္႔တည္ၾကည္ျခင္းႏွင္႔ အဆင္႔ျမင္႔ခရီးစဥ္
၁၃။ေျပာရင္းေျပာေနမည္႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ
(အသည္းကြဲေနတဲ႔သူေတြ ဖတ္ရမယ္႔စာအုပ္။ ဟီးဟီး။)
၁၄။သမုဒ္ပင္လယ္ျပာ ႏႈိင္းပမာ
(ေနာက္ဆံုးထြက္တာ။ ဒီစာအုပ္ေနာက္မွာေတာ႔ အသက္ပဲထြက္ေတာ႔တယ္။)

ဘ၀အဓိပၸာယ္ႏွင္႔ ဘ၀သစၥာနဲ႕ ေထရ၀ါဒႏွင္႔ပတ္သက္ေသာမွတ္ခ်က္မ်ား မပါလာမွန္း အခုမွသိရတယ္။ နာဂစ္မွာပဲပါသြားျပီလား။ အိမ္မွာပဲက်န္ခဲ႔လား မသိေတာ႔ဘူး။

ဂ်ဴး

ငယ္ကတည္းကေန စုျဖစ္တဲ႔စာအုပ္ေတြထဲမွာ ဂ်ဴးရဲ႕စာအုပ္ေတြလည္းပါတယ္။ အခုလို စာအုပ္ေစ်းမၾကီးဘဲ မုန္႕ဖိုးမ်ားမ်ားရစဥ္အခါက စုခဲ႔တဲ႔စာအုပ္ေတြျဖစ္ပါတယ္။ နာဂစ္ေၾကာင္႔ မရိွမျဖစ္မိုး စာအုပ္၊မိုးေရစက္ေတြနဲ႕ စုတ္ျပဲသြားပါတယ္။ ေနာက္တစ္အုပ္လည္း အဖံုးေတြကြာထြက္သြားပါတယ္။ ၾကံဳတဲ႔အခါမွ ျပန္၀ယ္ျပီးစုထားဦးမယ္လုိ႕စိတ္ကူးပါတယ္။

၁။ျမစ္တစ္စင္းကိုျဖတ္ေက်ာ္ျခင္း။
ရုပ္ရွင္ခံစားမႈေဆာင္းပါးေတြပါ။ ဒီလိုေရးတဲ႔လူေတြထဲမွာ သစၥာနီနဲ႕ဂ်ဴးနဲ႕ကို အၾကိဳက္ဆံုးပါပဲ။ ရုပ္ရွင္ေတာ္ေတာ္ေလးၾကည္႕ခဲ႔ေပမယ္႔ အဲဒီလို ျပန္မေရးခ်င္ဘူး။ ငယ္တုန္းကေတာ႔ စာမ်ိဳးစံုေရးဖူးေအာင္ ရုပ္ရွင္ခံစားမႈ သံုးပုဒ္လားေရးဖူးတယ္။ တစ္သက္လံုးအမွတ္တရပါပဲ။ ေနာက္မေရးခ်င္ေတာ႔ပါဘူး။

၂။တိမ္နဲ႕ခ်ည္တဲ႔ၾကိဳး။
ဘယ္ေတာ႔မွ ခ်င္းေတာင္မသြားေတာ႔ဘူးလုိ႕ပိုင္းျဖတ္လုိက္တယ္။ ေလယာဥ္နဲ႕သြားလုိ႕ရတဲ႔အခါမွသြားမယ္။ အဲဒီမွာ ခ်င္းေတြ အေၾကာင္းပါတယ္။ ခ်င္းသူငယ္ခ်င္းေတြရိွခဲ႔ဖူးတယ္။ ခ်င္းေတြက ျမန္မာလုိ ေကာင္းေကာင္းမေျပာတတ္ဘူး။ ကားေပၚကို ခ်င္းလူမ်ိဳးေတြတက္လာရင္ အရင္တုန္းက စပယ္ယာေတြက ေနာက္တယ္။ ျခင္းေတြေပါင္ေပၚထင္ထားၾကပါ ဆိုျပီး ခ်င္း နဲ႕ ျခင္းကို ခပ္ေရာေရာစၾကတယ္။

ရသစာေပကို ရသစာေပလုိပဲဖတ္တယ္။ ဆုန္က်ဲရ္လ်န္ကို ေဘြပီးက Robert Frost ရဲ႕ Stopping by woods on a snowy evening ကဗ်ာရြတ္ျပတဲ႔အခန္းကို သေဘာက်တယ္။ အဲဒီကဗ်ာကို ငယ္ကတည္းက သိပ္ၾကိဳက္တယ္။


ဒီကဗ်ာဆရာၾကီး Robert Frost ခမ်ာ အသက္ၾကီးလာေတာ႔ စာသားေတြေမ႔ေနလို႕ စာရြက္ေလးၾကည္႕ရင္းနဲ႕ရြတ္ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေလတိုက္ေတာ႔ စာရြက္လြင္႔သြားတယ္။ ကဗ်ာဆရာၾကီး ဒုကၡေတြ႕တာေပါ႔။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ နားေထာင္ေနတဲ႔ ကဗ်ာ ပရိတ္သတ္ေတြအားလံုးက ဆရာၾကီးရဲ႕ ကဗ်ာကို ဆက္ရြတ္ၾကတယ္။ ႏုိင္ငံရဲ႕ ကဗ်ာဆရာဆိုတာ ႏိုင္ငံသားေတြရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲကို ကဗ်ာေရာက္ေအာင္ပို႕ႏိုင္တဲ႔သူျဖစ္ရမယ္လို႕ ေတြးမိတယ္။

စာထဲမွာ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္အေၾကာင္းပါရင္ တခ်ိဳ႕လည္းမၾကိဳက္ၾကဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္းပိုၾကိဳက္ၾကတယ္။ ၾကိဳက္တယ္ဆုိတဲ႔ ေပတံဟာ လူတိုင္းမွာရိွသလို၊ မၾကိဳက္ဘူးဆိုတဲ႔ ေပတံလည္း လူတိုင္းမွာရိွတယ္။ ၾကိဳက္တယ္ မၾကိဳက္ဘူးဆိုတာဟာ အႏုပညာရသကို နည္းနည္းမွ မထိခိုက္ေစတဲ႔ သတ္မွတ္ခ်က္တစ္ခုပါပဲ။

၃။ၾကာေတာ႔သည္လည္း ေမာင္႔စကား

ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ ဘာလုိခ်င္မွန္းမသိခဲ႔ေသာ ေဇာ္သည္ ထုိမ်က္ရည္မ်ား မည္သူ႕အတြက္ က်ရေၾကာင္း ဘယ္ေတာ႔မွ် သိႏိုင္လိမ္႔မည္မဟုတ္ပါ။

ေဆးတကၠသိုလ္ေတြက စာေရးဆရာေတြနဲ႕ အဆိုေတာ္ေတြ ေမြးထုတ္ေပးေနတာလို႕ ေျပာရင္ ကိုးရိုးကားရား အမွန္တရားတစ္ခုလို႕ပဲ ခင္ဗ်ားလည္း ခံစားရလိမ္႔မယ္။ တစ္အုပ္စီကို အက်ဥ္းေရးရင္ A4 ခုနစ္မ်က္ႏွာေလာက္ေတြျဖစ္ကုန္မယ္။ အခုဟာက စာအုပ္စာရင္းပဲဆိုေတာ႔ သိပ္မ်ားမ်ားမပြားေတာ႔ဘူး။

၄။ေၾကမြသြားေသာ တိမ္တိုက္မ်ားအေၾကာင္း ဒုတိယအၾကိမ္

ေၾကမြသြားေသာ မုန္႕ေလေပြကိုၾကည္႕ျပီး နာမည္ေပးခဲ႔တာျဖစ္မယ္။ ဂ်ဴးက တစ္ခါ ႏိုင္ငံျခားကို ဖိတ္ေခၚလို႕သြားတုန္းကသူ႕စာအုပ္ေတြ လက္ေဆာင္ေပးရင္း recycled paper ေတြသံုးလုိ႕ ခ်ီးက်ဴးၾကတာ ေရးဖူးတယ္။ အဲဒီ စာရြက္ေတြကို အခုအသံုးမ်ားလာတဲ႔ wood-free ေတြထက္ ပိုျပီးသေဘာက်ပါတယ္။

Zလမ္းေတြကေတာ႔ ဂ်ဴးရဲ႕ဟန္အတိုင္း ေစ႔ေစ႔စပ္စပ္ ေသေသသပ္သပ္ေလးပဲ။ အင္မတန္မွ နာမည္ၾကီးခဲ႔တယ္။ ရုပ္ရွင္ျပန္ရိုက္တာေတြ ရိွမလားမသိဘူး။ ျမန္မာရုပ္ရွင္ၾကည္႕ေလ႔မရိွတာေၾကာင္႔လည္း သိပ္မသိဘူး။ ရုပ္ရွင္ရိုက္ရင္ေတာ႔ ပ်က္တာပဲ။ အိမ္စိုးေမမွာတုန္းကလည္း သူ႕ကာရိုက္တာနဲ႕ သရုပ္ေဆာင္မင္းသမီး သရုပ္ေဆာင္တာမတူဘူးဆိုျပီး တစ္ခါထုတ္ေျပာဖူးတယ္။

ျမန္မာကားေတြမွာက မ်က္လံုးနဲ႕သရုပ္ေဆာင္တာကို အားမေပးဘူး။ စကားခ်ည္း လွိမ္႔ေျပာမွ နားလည္သလိုျဖစ္ေနတာကလည္း သိပ္ဆိုးရြားတယ္။ မလုိတဲ႔ ဒုိင္ေလာ႔ခ္ေတြေၾကာင္႔ tempo ပ်က္တယ္ဆိုတာလည္း သိပံုမရဘူး။ ထားပါေတာ႔။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ၀တၳဳေကာင္းေကာင္းေတြကို ရုပ္ရွင္ ညံ႔ညံ႕ လုပ္မပစ္တာ ပိုေကာင္းမယ္ထင္တယ္။

ၾကံဳလုိ႕ စကားရွည္ရရင္အမ်ိဳးသမီး သရုပ္ေဆာင္ေၾကးေတြ ႏွစ္ဆတက္သြားျပီလုိ႕ ျမန္မာျပည္ျပန္တုန္း ဂ်ာနယ္မွာေတြ႕လုိက္တယ္။ အရည္အခ်င္းကေတာ႔ ဒံုရင္း၊ ေစ်းက ႏွစ္ဆဆိုတာ အံ႔ၾသဖုိ႕ေကာင္းတယ္။ မုဒိတာပြားႏိုင္ရင္ေကာင္းတယ္။

ဒီ ၀တၳဳမွာ သိမ္ေမြ႕သေလာက္ရႈပ္ေထြးတာေတြ ပါတယ္။ အခ်စ္မွာ မ်က္ႏွာစာအမ်ားၾကီးရိွတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕မ်က္ႏွာစာေတြမွာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အေျဖရွာဖုိ႕ခက္တယ္။ တပ္မက္တြယ္တာမႈဘက္ကို ယိမ္းလိုက္ရင္ အေျဖတစ္မ်ိဳးထပ္ရိွေနတယ္။ လူတုိင္းမွာ အဓိက တန္ဖိုးအထားဆံုး အရာ တစ္ခုထဲရိွျပီး အဲဒီတစ္ခုကိုပဲ အျမဲတမ္း တန္ဖိုးထား ေစာင္႔ေရွာက္သြားႏုိင္ရင္ရိုးရွင္းမယ္။ ဒါလည္း လိုခ်င္၊ ဟိုဟာလည္း လိုခ်င္ဆိုရင္ေတာ႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ႏွစ္ခုစလံုးလက္လႊတ္ရမွာပဲ။ အဲဒီဇာတ္လမ္းမွာ တရားသူၾကီးကို အေတာ္ေလးသေဘာက်တယ္။ စာတစ္ခုကို ၾကိဳက္ရင္ ဇာတ္ေကာင္တစ္ေကာင္စီအတြက္ကို သီးျခားဖတ္ၾကည္႕ေလ႔ရိွတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင္႔ ဇာတ္ပို႕ေတြကိုပိုျပီး သေဘာက်ေလ႔ရိွတယ္။ အဓိက ဇာတ္ေကာင္ေတြကို စာေရးဆရာတုိင္း ေကာင္းေကာင္းေရးတတ္တယ္။ ေသေသသပ္သပ္ေရးတတ္တဲ႔ စာေရးဆရာတစ္ခ်ိဳ႕ေလာက္ပဲ ဇာတ္ပို႕ေတြကို အေသးစိတ္ဂရုစိုက္တယ္။

တရားသူၾကီးမ်ားအဖုိ႕ အထြတ္အထိပ္ဆံုး အဂၤါရပ္တစ္ခုဟာ ေရွ႕ေနရဲ႕မ်က္ႏွာကို ႏွစ္နာရီၾကာၾကာစူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည္႕ျပီး သူေျပာတဲ႔စကားကို တစ္လံုးတစ္ပါဒမွ် မၾကားေအာင္ ေနတတ္ျခင္းပါပဲ ဆိုတဲ႔ ၁၈၁၈ က အေမရိကန္ ႏုိင္ငံေတာ္ တရားသူၾကီး ဂြ်န္မာရွယ္ ရဲ႕ quotes ကို ကိုးကားသြားတာ အေတာ္ေလး ဟႆရသေျမာက္တယ္။


တန္ဖိုးထားစရာေတြကေတာ႔ စာကို စနစ္တက်ေလ႔လာျပီး ေရးခဲ႔တဲ႔ ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္ေတြပါပဲ။ ကိုျမတ္စုဟာ အိႏၵိယ(သို႕) ထုိင္းမွာဆိုရင္ေတာ႔ မိန္းမႏွစ္ေယာက္ ယူလုိက္လည္း ရေကာင္းရႏိုင္ပါတယ္။ ခက္တာက ျမန္မာႏိုင္ငံျဖစ္ေနျပီး ေယာကၡထီးေလာင္းက ေရွ႕ေနျဖစ္ေနတာပါပဲ။ လူတုိင္းကေတာ႔ မွားတတ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကံဆိုးသူေတြသာ အမွားကို ျပင္ဆင္ဖုိ႕ အခ်ိန္မရတတ္ၾကတာပါပဲ။

၅။ အေရာင္မ်ားႏွင္႔ ကစားျခင္းႏွင္႔ အျခား ၀တၳဳတိုမ်ား။
၆။အစိမ္းေရာင္ အေမြအႏွစ္ ( ref: Green Inheritance by Anthony Huxley)
သစ္ပင္ေတြကို ခ်စ္တဲ႔သူေတြအားလံုး၊ ကမာၻၾကီးကို ခ်စ္တဲ႔သူေတြအားလံုးဟာ ႏွလံုးသားခ်င္း နီးစပ္ၾကတယ္လို႕ဆိုရမယ္ထင္တယ္။ ကမာၻၾကီးရဲ႕ ဘယ္နားမွာေနေန သဘာ၀ကို ခ်စ္ခင္တဲ႔စိတ္နဲ႕ေနၾကရင္ အားလံုးဟာ သဘာ၀ကို မ်က္ႏွာမူျပီး လက္ခ်င္းတြဲျပီး ရပ္ေနသလိုပါပဲ။ အဲဒီလိုေတြးၾကည္႕ရင္ ေႏြးေထြးပါတယ္။
၇။ခ်စ္သူလား စကားတစ္ပြင္႔ ပြင္႔ခဲ႔တယ္။
"မိုးရာသီတစ္ခုတုန္းက ရာဇတ္ေဟာလ္ကို အစ္မ အသြားမွာ အစ္မအတြက္နဲ႕ လြယ္အိတ္ကို ရႊံ႕ဗြက္ထဲ ပစ္ခ်ေပးတဲ႔ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရိွခဲ႔ဖူးတယ္ဆိုရင္ ..."
အရင္ေခတ္က ငနဲၾကီးေတြလည္း မေခေပါၾကပါလား။ အေသအေၾကရူးၾကပါလားဆိုတာေတြးမိတယ္။ အဲဒီ ရႊံ႕ဗြက္အိုင္ေတာင္ သူတုိ႕ကိုယ္တုိင္တူးခဲ႔တာမ်ားလားလို႕လည္း ေတြးမိတယ္။

အမွန္တရားတစ္ခုထက္ ပိုလိုအပ္ေသာအရာမွာ ေႏြးေထြးေသာ ခ်စ္ျခင္းတရားလည္းျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ မင္းညိဳေျပာခဲ႔ေသာ သူတင္ထားသည္႕ စကားပန္းျဖစ္သည္ ဆိုသည္႕ စကားေလးတစ္ခြန္းသည္ ဘ၀တစ္သက္စာအတြက္ အျဖဴေရာင္မုသားေလးတစ္ခုျဖစ္လွ်င္လည္းျဖစ္ေနမည္။ ဘ၀သည္ စည္းကမ္းေဘာင္အတြင္းမွ ေသသပ္စြာဖ်က္ထုတ္ခြင္႔ရိွေသာ ေဘာလံုးကစားနည္းျဖစ္ပါသည္။ ေနာက္ဘက္မွ ေျခမထိုးလွ်င္ မွ်တပါသည္။ သင္႔စိတ္ကို ေသခ်ာၾကည္႕ျပီး အမွ်တဆံုး ကစားပါ။ ျခံနဲ႕၀င္းနဲ႕ ေနႏိုင္သည္႕ေန႕တြင္ စကားပင္တစ္ပင္စိုက္ျဖစ္လွ်င္ Magnolia grandiflora စိုက္ျဖစ္မည္ထင္ပါသည္။

၈။အခ်စ္ဆိုတာ ၾကိဳးနဲ႕သီဖုိ႕ မလိုတဲ႔ ပန္းပြင္႔ေလးေတြ ႏွင္႔ အျခား၀တၳဳတိုမ်ား
၉။အမုန္းေၾကာင္႔ျဖစ္ေသာ စစ္ပြဲမ်ား
ပထမတစ္အုပ္ ဘယ္သူယူသြားမွန္းမသိဘဲ ေပ်ာက္သြားလုိ႕ ေနာက္တစ္အုပ္ ထပ္၀ယ္လုိက္ရတယ္။
၁၀။ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ႏွင္႔ အျခား မ်က္ႏွာဖံုး ေဆာင္းပါးမ်ား
၁၁။မ်က္ႏွာဖံုးမ်ားအေၾကာင္း (ရုပ္ရွင္ ခံစားမႈေဆာင္းပါးမ်ား ၃)
၁၂။ကြ်န္မခ်စ္ေသာ ေယာက်ာ္းမ်ားႏွင္႔ အျခား၀တၳဳတိုမ်ား
၁၃။ေကာင္းကင္မပါေသာညႏွင္႔ အျခား၀တၳဳတိုမ်ား
၁၄။ေမာင္တို႕ေယာက်ာ္းေတြ ရုပ္ရွင္ ခံစားမႈေဆာင္းပါးမ်ား ၂)
၁၅။ျမစ္တို႕၏မာယာ
ဒီ၀တၳဳကို ၂၅၀ နဲ႕၀ယ္ခဲ႔ပါလားဆိုတဲ႔ အသိဟာ သတိရတိုင္းေပ်ာ္ရႊင္ေစတယ္။ Zလမ္းမွာခ်ေရးမယ္႔ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ကိစၥေတြကို ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ရွည္လက္ရွည္ သိမ္းထားဖုိ႕၊စိတ္ထဲမွာေမြးျမဴဖုိ႕မလြယ္ဘူး။ အဲဒီမွာ ၾကိဳက္တာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္။

ဥပမာ။ ။

လူေတြဟာ ကိုယ္႔အရွံဳးကိုယ္ ဘယ္ေတာ႔မွ ျပန္မျပင္ခ်င္ၾကဘူး ေကသီ။

ကုိယ္႔စကားက မင္းကို ထိခိုက္သြားတယ္ဆိုရင္ ကိုယ္၀မ္းနည္းပါတယ္ေကသီ။
၀မ္းနည္းရင္ လဲေသလုိက္ပါလား ေမာင္။

၁၆။ၾကယ္စင္တံတား ကမ္းပါးႏွင္းျဖဴ
ရုပ္ရွင္ရိုက္ဖုိ႕ ေရးေပးခဲ႔တာထင္တယ္။ ရုပ္ရွင္က အရင္ထြက္တယ္။ ေနာက္မွ စာအုပ္ေတြ သီခ်င္းေခြေတြထြက္တယ္။
၁၇။လရဲ႕ေအာက္ဘက္ မုိင္အေ၀းမွာ။
ဒီစာအုပ္ကို ေတာ္ေတာ္ေလး သေဘာက်တယ္။
၁၈။နံရံ၏အျခားတစ္ဖက္
Pink Flyod ရဲ႕ The wall ေတာင္ပါေသး။ ငယ္တုန္းက စာအုပ္ဆိုင္မွာ ဒုတိယပိုင္းေပ်ာက္ေနတယ္ဆိုတာနဲ႕ ဒီ၀တၳဳကို မဖတ္ခဲ႔ဘူး။ အသက္ၾကီးလာမွ ပ+ဒု ဒုတိယအၾကိမ္ ေပါင္းထုတ္မွ ဖတ္တယ္။
၁၉။ကြ်န္မဖတ္ခဲ႔ေသာ စာအုပ္မ်ား။
ကြ်န္ေတာ္ အခုလို ေရးတာကို ေပရွည္တယ္မွတ္တဲ႔သူေတြ အဲဒီစာအုပ္ကိုလည္းဖတ္ၾကည္႕ေစခ်င္တယ္။ ၅၅၀ က်ပ္ပဲေပးခဲ႔ရတယ္။ ၄၀၇ မ်က္ႏွာပါတဲ႔ စာအုပ္ထူၾကီး။ အခုတေခါက္သယ္လာတဲ႔အထဲမွာလည္း ဂ်ဴးဖတ္ခဲ႔တယ္ဆိုတဲ႔စာအုပ္ေတြပါပါတယ္။ ဥပမာ၊ ကမ်ဴး၊ မုိပါဆြန္း၊ ဆမ္းမားဆက္ေမာ္မ္
၂၀။မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဖြင္႔ဟ၀န္ခံခ်က္
ဂ်ဴးရဲ႕ Masterpiece လို႕ကြ်န္ေတာ္ယူဆပါတယ္။ ဂ်ဴး ၀တၳဳေတြအေၾကာင္းေျပာရင္း အေသးအဖြဲကိစၥေတြကို တခုတ္တရ ေ၀ဖန္ေျပာဆုိတတ္တဲ႔သူေတြ ေတြ႕တုိင္း A.P.K ရဲ႕ကာတြန္းတစ္ကြက္ကိုသတိရတယ္။ လူတစ္ေယာက္က စက္အေကာင္းစားၾကီး၀ယ္လာတာကို ေနာက္တစ္ေယာက္ကလာၾကည္႕ျပီး၊ ဖုန္ေတြနဲ႕ လို႕ေျပာတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္က စက္ပုိင္ရွင္ကို “စိတ္မရိွပါနဲ႕ကြယ္၊ သူက ဖုန္အေၾကာင္းပဲနားလည္ရွာတာ” လို႕ေျပာတဲ႔ကာတြန္းကြက္ေလးပါ။ ဖုန္အေၾကာင္း ေျပာခဲ႔တဲ႔ ေျပာေနတဲ႔ ေျပာေနဦးမယ္႔ လူေတြဟာ ပုရြက္ဆိတ္ေတြ၊ အိမ္ေျမွာင္ေတြလုိ ေနရာတကာမွာ ရိွေနဦးမွာပဲ။ ေခတ္အဆက္ဆက္ရိွေနဦးမယ္။ အႏုပညာမဖန္တီးႏုိင္ရင္ေတာ႔ အေကာင္းဆံုး ျဖတ္လမ္းနည္းက ဖန္တီးေနတဲ႔သူေတြကို ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ေ၀ဖန္တာပဲ ဆိုတဲ႔ အန္ဒါးဆင္းပံုျပင္ထဲကနည္းအေသၾကီးေတြနဲ႕ အခုအထိကို အလုပ္ျဖစ္ေနတုန္း။
၂၁။ သူမင္းကို ဘယ္ေတာ႔မွ
စင္ကာပူမွာ ျပန္၀ယ္ထားျပီးျပီဆိုတာကိုေမ႔ျပီး ျပန္ခါနီးမွာ စီးတီးမတ္က ထပ္၀ယ္လာျဖစ္တယ္။ ၂၆၀၀ က်ပ္။ (လက္ေဆာင္လိုခ်င္ရင္ အျမန္ဆက္သြယ္ပါ။ ျမန္မာျပည္မွာသာ ၂၆၀၀က်ပ္၊ စင္ကာပူမွာေတာ႔ 8SGD ေလာက္ေပးရတယ္ထင္တယ္။)
အဲဒီစာအုပ္မွာပါတဲ႔ Bottom Billion ကိုေတာင္ နည္းနည္း ဘာသာျပန္ျဖစ္ခဲ႔ေသးတယ္။ အမွတ္ရစရာ အမ်ားၾကီးနဲ႕စာအုပ္။
၂၂။ကြ်န္မခ်စ္ေသာျမိဳ႕တစ္ျမိဳ႕
၂၃။ကြ်န္မခ်စ္ေသာႏုိင္ငံ

ဂ်ဴးစာအုပ္ခ်ည္းပဲ ၂၃ အုပ္ပါလာတယ္။

တာရာမင္းေ၀။

၁။ကပ္သီးကပ္သတ္ အဂၤလိပ္စကားလံုးမ်ား
အရင္က Idea မွာလစဥ္ေရးခဲ႔တာေတြ။ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတယ္။ ၂၂၀၀။ ေဇာ္ေမာင္ ရဲ႕ကာတြန္းကြက္ေလးေတြကလည္း ရယ္ရတယ္။
၂။ငါ႔ရင္ခြင္ၾကားက ႏွင္းဆီဓားသြားတစ္လက္ (ပထမပိုင္း)
၃။ငါ႔ရင္ခြင္ၾကားက ႏွင္းဆီဓားသြားတစ္လက္ (ဒုတိယပိုင္း)
ဒီႏွစ္အုပ္ကလည္း ဘယ္အခ်ိန္ျပန္ဖတ္ဖတ္ အဆင္ေျပေနတုန္းပဲ။ ႏွစ္အုပ္တြဲစာအုပ္ထုတ္ဖုိ႕ သတၱိရိွခဲ႔တဲ႔ အန္ကယ္ပူစီကတ္ကိုပဲ ေလးစားရမလိုျဖစ္ရတယ္။
၄။ကုိယ္႔လက္နဲ႕ဖမ္းမိတဲ႔ နဂါးေငြ႕တန္း
တိုးတိုးေျပာပါ။
မေလာပါနဲ႕
ဆိုတဲ႔ စာေၾကာင္းႏွစ္ေၾကာင္းဟာ ကြ်န္ေတာ္႔ရဲ႕ လူငယ္ဘ၀ထဲ အၾကိမ္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ ခုန္ေပါက္သြားလာေနဖူးတယ္။
၅။ငါသည္သာ ပန္းျဖစ္၍ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ျပန္ပြင္႔ခြင္႔ရခဲ႔ေသာ္ … ။
အဲဒီစာအုပ္ေၾကာင္႔ စိတ္ညိွဳ႕တဲ႔က်မ္းေတြဘာေတြေတာင္ ရဲရဲနီဆီက ငွားဖတ္လုိက္ေသးတယ္။ ရဲဘုန္းမင္း ကို ခင္ဗ်ားတို႕မွတ္မိၾကဦးမလား။ ေသခ်ာတာကေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ေခတ္မွာ သရုပ္မွန္စာေပရဲ႕ ပ်င္းရိျငီးေငြ႕ဖြယ္ ကန္႕လန္႕ကာကို လွပတဲ႔ ေမာ္ဒန္ အေရးအသားပံုစံသစ္နဲ႕ တြန္းဖယ္၀င္ေရာက္လာတဲ႔ တာရာမင္းေ၀ရဲ႕ အႏုပညာကိုလည္း အမွတ္ရစရာပါပဲ။ (ေနာက္ပိုင္း စာအုပ္ေတြမွာ လစ္ဟာမႈေတြမ်ားလာခဲ႔တာကိုလည္း ႏွေျမာစရာတစ္ခုလုိ႕ျမင္ပါတယ္။) ေစ်းကြက္အရေတာ႔ တာရာမင္းေ၀ဟာ အၾကည္ေတာ္ေလာက္ မေအာင္ျမင္ခဲ႔ဘူးလုိ႕ သတ္မွတ္ရပါမယ္။
၆။အေနအထိုင္ မတတ္တဲ႔ၾကယ္
၇။ယႏၱရား အေရခြံနဲ႕လူ

တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ဒီ၀တၳဳထဲမွာ ေတးေ၀ကို သတ္လုိက္တဲ႔ ကိုကိုၾကီး (ကိုကိုၾကီးဆိုတာ အၾကည္ေတာ္ရဲ႕နာမည္ပါ။) ပါလာပါေသးတယ္။ စာမ်က္ႏွာ ၁၁၆ မွာလည္း ကိုကိုၾကီးရဲ႕အမူအယာကို သံတမန္လုိလုိ အၾကည္ေတာ္လိုလုိ ဆက္ဆံေရးျဖင္႔ ဆုိျပီးေနာက္ထားတာေတြ႕ရတယ္။ အဲဒီထဲမွာပါတဲ႔စာသားတစ္ခ်ိဳ႕ကိုလည္း အခုထက္ထိ မွတ္မိေနတုန္းပဲ။

စေနေန႕ကို လက္ထပ္ဖုိ႕ၾကိဳးစားတဲ႔ ေသာၾကာေန႕လိုပဲ လုိက္မမီႏိုင္ေလာက္ေအာင္ လြဲလြန္းလွတယ္ …..။

ငါဟာ
ပိေတာက္သားနဲ႕ ထုလုပ္ထားတဲ႔
ေႏြရာသီပန္းပုရုပ္ပဲ။

တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြရဲ႕စိတ္ထားက
စကတ္ရွည္ရွည္၀တ္ထားၾကတယ္။

လမိုက္ညတို႕ လာေတာ႔မယ္
လမင္းကိုပဲ လြမ္းရမလား၊
မီးအိမ္ကိုပဲ ထမ္းရမလား။

ငါခုတ္ခဲ႔တာ မဟုတ္ပါဘူး။
ငါက …
အဲ႔ဒီ အက္ကြဲေၾကာင္းထဲမွာ
ညပ္ေနတဲ႔ ဓားတစ္လက္ပါ။

လူတစ္ေယာက္အတြက္ (ဒါမွမဟုတ္) အားလံုးအတြက္ ေနာက္ဆံုးရိကၡာ ျဖစ္ခ်င္ပါေသးတယ္။

လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေဆာ႔ကစားခ်င္လုိ႕
ပုလင္းထဲ ၀င္ပုန္းမိပါတယ္
ဘယ္သူက …
ေဖာ႔ဆို႕ လာပိတ္သြားမွန္း မသိဘူး။

ဒီစာသားေတြကို မွတ္မိေနၾကဦးမယ္႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားၾကီးရိွေသးတယ္။ မေန႕တစ္ေန႕ကလုိပဲ ဒီစာအုပ္ေတြကို အတူဖတ္ခဲ႔ၾကတယ္။ 4 Aug 2005 မွာ ၁၄၀၀ နဲ႕၀ယ္ခဲ႔တယ္။ အခုဆိုရင္ ၆ ႏွစ္ေက်ာ္သြားျပီ။ မေန႕တစ္ေန႕ကလိုပဲ။ အခ်ိန္ေတြက မေျပာင္းတာလား။ စိတ္ေတြကပဲရပ္ေနတာလား။ တစ္ခုခုေတာ႔ျဖစ္လိမ္႔မယ္။

၈။ေတးသြားနံပါတ္ ၁၀၀၁
ဒီစာအုပ္ကိုေတာ႔ အင္မတန္ၾကိဳက္တယ္။ အဲဒီစာအုပ္နဲ႕ပတ္သက္ျပီးျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ ပေဟဠိေတြလည္း လြန္ခဲ႔တဲ႔ႏွစ္ႏွစ္ကသိရျပီ။ အမွတ္တရပါပဲ။

၉။အေရွ႕ျမိဳ႕ရိုးမွ မုိးေရစက္မ်ား
ႏွစ္ခါ၀ယ္ဖူးတယ္။ ပထမတစ္ေခါက္၀ယ္တဲ႔ စာအုပ္ကို စာအုပ္ဆုိင္ကို လက္ေဆာင္ေပးလုိက္တယ္။ ေနာက္တစ္ပတ္မွာ အဲဒီစာအုပ္ကို စာအုပ္ဆုိင္ကေန တစ္ေယာက္ငွားျပီး ျပန္လာမအပ္ေတာ႔ဘူး။ ဂ်ဴႏိုကေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္႔စိတ္ထဲမွာ တစ္သက္လံုး အလွဆံုး ကေနတုန္းပါပဲ။ ဒီစာအုပ္နဲ႕ပတ္သက္ျပီး အေျခအျမစ္မရိွတဲ႔စြပ္စြဲမႈေတြ ရိွခဲ႔ဖူးတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔လည္း ေလထဲမွာတုိက္အိမ္ေဆာက္ၾကည္႕သူေတြ မိုးပ်ံပူေဖာင္းနဲ႕အတူ ျပန္က်လာတယ္။

၁၀။ကြ်န္ေတာ္ႏွင္႔ အရုပ္ျမိဳ႕ေတာ္
အဲဒီစာအုပ္အတြက္ ေစ်းကြက္က အဆင္သင္႔မျဖစ္ခဲ႔ဘူး။ ဖရဲသီးခြဲျပီး အထဲမွာ ဖရဲသီးေတြ႕လုိ႕ စိတ္မ၀င္စားတဲ႔သူေတြမ်ားေနတုန္းမွာ ဖရဲသီးသြားေရာင္းမိတဲ႔အျဖစ္အပ်က္ပဲ။

ဒါဟာ အိမ္မက္ပဲ … ၊ ေၾကကြဲမႈေတြ ျဖစ္မလာခင္
ဒီအိမ္မက္ကို ဆက္မက္ၾကစို႕ ………………..

ဒီအရုပ္ျမိဳ႕ေတာ္ကို အခန္းဆက္အေနနဲ႕ Idea Magazine မွာ ျပန္ျမင္ရရင္လည္း တစ္မ်ိဳးေပ်ာ္စရာေကာင္းဦးမွာပဲ။ အဲဒီမွာပါတဲ႔ စကားေလးတစ္ခြန္းပါ။ ျပင္သစ္ျပဇာတ္ထဲက စကားလို႕ဆိုပါတယ္။ သိပ္ႏွစ္သက္ခဲ႔ပါတယ္။ အခုအထိပဲဆိုပါေတာ႔။

“ေလထဲမွာ တခမ္းတနား မွတ္ေက်ာက္တင္ခ်င္ျပန္ျပီ”

၁၁။တစ္ကုိယ္ေတာ္ေရးတဲ႔ ကၾကီး ခေခြး
၁၂။ကြ်န္ေတာ္တူးေဖာ္ခဲ႔ေသာ ေျမဆိုင္ေျမခဲမ်ား အေၾကာင္း
မၾကာမၾကာဖတ္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳးအတုိေလးေတြ ႏွစ္အုပ္ရိွတယ္။ ေနာက္တစ္အုပ္က ကြ်န္ေတာ္ႏွင္႔ ေႏြယဥ္စြန္းတန္း။ သိပ္ၾကိဳက္တယ္။
၁၃။ပန္းလက္ဖ၀ါးမွာပါးအပ္ပိုင္ခြင္႔မရိွတဲ႔ေကာင္ေလး။
သူ႕ကို ထြန္းေ၀လို႕မွားေခၚရင္ မၾကိဳက္တဲ႔ထူးေ၀ကို သတိရတုန္းပဲ။ ေမာ္ဒန္ေၾကာင္လုိ႕ သေဘာထားျပီးပိုက္သြားစမ္းပါဆိုျပီး အုန္းျခစ္ၾကီး ထိုးေပးခဲ႔တာကိုလည္း မ်က္စိထဲျမင္ေနတုန္း။ အဲဒီတုန္းက ၀ါသနာရွင္ သဲထူးေတာင္ စာေရးဆရာျဖစ္ေနျပီဆိုတာ ထူးေ၀သိပါ႔မလား။ သံစဥ္နဲ႕ထူးေ၀၊ ရွားပါးတဲ႔ မတ္ေစ႔ကေလး။ ခ်စ္ျခင္းတရား။ အလင္းလဲ႔ျဖာေသာ ကံၾကမၼာေထာင္႔ခ်ိဳးမ်ား။ တစ္သက္လံုးမွတ္မိေနမယ္႔ ဇာတ္လမ္းေလး။ စာေရးဆရာလည္း မရိွေတာ႔ဘူးဆုိေတာ႔ စမ္းလက္ဖ၀ါးနဲ႕ ပါးရိုက္ခံခ်င္တဲ႔ေကာင္ေလး ဆိုျပီး တစ္အုပ္ေလာက္ေရးခ်င္ရင္ ေရးလို႕ရျပီေပါ႔။

၁၄။မ်ဥ္းေျဖာင္႔၏ ဧရိယာ
၁၅။အာလာဒင္ မသိလုိက္တဲ႔မီးခြက္

ေၾကာင္ႏွစ္ေကာင္ စာေရးဆရာေတြ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္လစ္သြားတာ တာရာမင္းေ၀၊ နီကိုရဲေရွ႕ဆင္႔ေနာက္ဆင္႔ပဲ။ တကယ္လုိ႕ ကူးတို႕ဂိတ္မွာေစာင္႔ရရင္ေတာင္ အဲဒီမွာ အတူေတြ႕ႏိုင္ေသးတယ္။ က်န္တာေတြထဲမွာ မင္းခုိက္စိုးစန္ နဲ႕ မိခင္ၾကီးပဲက်န္ေတာ႔တယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးကလည္း ႏွလံုးမေကာင္းဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္႔တာ၀န္ကေတာ႔ သူတို႕စာအုပ္ေတြစုထားဖုိ႕ပဲ။အေမ႔စာအုပ္ေတြကေတာ႔အလကားေပးထားသမွ်ေရာ၊ ေတြ႕တာေတြေရာ ၀ယ္စုထားတယ္။ ပန္းခ်ီဆရာေတြလို စာေရးဆရာေတြလည္း လြန္ေတာ္မူရင္ စာအုပ္ေတြမ်ားေစ်းေကာင္းရမလားလို႕။ မိခင္ၾကီးကိုေတာ႔ ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ က်န္းမာေရးကို ဂရုစိုက္ဖုိ႕ ဆံုးမအမွာစကားေျပာၾကားခဲ႔တယ္။ မင္းခိုက္စိုးစန္စာအုပ္ေတြ စုထားတာေတြလည္း ျပန္သယ္လာတယ္။ မင္းခိုက္စိုးစန္ crazy ျဖစ္တဲ႔သူေတြရိွရင္လည္း တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အစုံလုိက္ျပန္ေရာင္းခ်င္ပါေသးတယ္။

မင္းခုိက္စိုးစန္
(တကယ္ဆိုရင္ လံုးၾကီးတင္ေတြအားလံုးထည္႕ျပီး မင္းခိုက္စိုးစိန္ ဆိုရင္ ပိုမထင္ရွားေပဘူးလား။ စာလံုးေပါင္းအမွားၾကီးနဲ႕ မင္းခိုက္စိုးစံ လို႕ေရးရင္ မ်က္စိ သနသလို ခံစားရတယ္။ ပိုဆိုးတာက တာယာမင္းေ၀လို႕ေပါင္းတဲ႔သူေတြ။ တာယာမင္းေ၀ (ေလထိုး၊ကြ်တ္ဖာ) ဆိုရင္ေတာင္မုိက္ဦးမယ္။)

၁။ကမာၻဦးရည္းစား

ကြ်န္မဟာ ခပ္ညံ႔ညံ႕ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ပါ .. ကိုကို။
ကြ်န္မဟာ ... ပိရမစ္တစ္ခုလုိ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ျမင္႔မားျပဖုိ႕အတြက္ ညံ႕ဖ်င္းလြန္းေနခဲ႔တယ္။ ကြ်န္မဟာ ႏွင္းဆီပြင္႔ တစ္ေခ်ာင္းေလာက္ေတာင္မွ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ခြ်န္ျမိမျပႏိုင္ေအာင္ ညံ႕ဖ်င္းခဲ႔တယ္။ ကြ်န္မဟာ ျမစ္တစ္စင္းလို ကုိယ္႔အိမ္မက္နဲ႕ကိုယ္ စီးဆင္းျပဖုိ႕အတြက္လည္း ညံ႕ဖ်င္းလြန္းေနခဲ႔ပါတယ္ .. ကိုကို။
အို ... ကြ်န္မဟာ အရာရာ ညံ႕ဖ်င္းခဲ႔သူပါ။

ဒီ ၀တၳဳနဲ႕ပတ္သက္ျပီး နာရီေပါင္းမ်ားစြာ၊ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေပါင္းမ်ားစြာမွာ စကားလံုးေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ေျပာခဲ႔ၾကျပီးျပီ။ အဲဒီမွာ အမွတ္တရျဖစ္ခဲ႔ၾကတာက

ကြ်န္မဟာ 'ထမင္းသိုး ဟင္းသိုး' တစ္ေယာက္ပါ ဆိုတဲ႔စာေၾကာင္းလဲထင္တာပဲ။ မင္းခိုက္စိုးစန္သိပ္ၾကိဳက္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လည္း မင္းခိုက္စိုးစန္ဇာတ္ေကာင္ မိန္းကေလးေတြလို ဆိုက္ကို နည္းနည္းရိွတဲ႔တစ္ေယာက္နဲ႕ တြဲလိုက္ေသးတယ္ဆိုလား။ (ဇန္န၀ါရီလမွာယူေတာ႔မယ္ဆိုလို႕ နာမည္ေတြ ထည္႕မေရးလိုက္ေတာ႔ဘူး။)

၂။ လြမ္းလုိ႕ေသသြားတဲ႔သစ္ပင္။

အနမ္းေတြ ေဆးထုိးမွားခဲ႔တာပါ ... တဲ႔
လြမ္းလို႕ေသသြားတဲ႔ သစ္ပင္က
သူ႕အရြက္ေတြကို ေျခြခ်ျပီး ေျပာတယ္။

ဟဲဟဲ မွတ္မိၾကဦးမွာပါ။ ဒီတစ္အုပ္ကိုလဲ။

စံပယ္ေတြ
တ၀ုန္း၀ုန္း ရြာခ်ခဲ႔တာေတာင္မွ
ငါဆိုတဲ႔ေကာင္ဟာ
ရနံ႕တစ္ခုတစ္ေလေတာင္
စိုစြတ္ခြင္႔မရခဲ႔ပါဘူး ...

သူ႕ကဗ်ာေတြကေတာ႔ သူ႕စာေတြထက္ ပိုျပီးဖတ္ရတာ အရသာရိွတယ္လို႕ ထင္မိတယ္။

အဲဒီစာအုပ္ထဲမွာ ခိုက္မိတဲ႔စာေၾကာင္းက ေကာင္မေလးဖြဲ႕ထားတဲ႔စာေၾကာင္း။ သိပ္အမ်ားၾကီးမဟုတ္ပါဘူး တစ္ေၾကာင္းထဲပဲ ထိထိမိမိ။ အ၀ါေရာင္ အိပ္မက္ႏုႏုေတြ အကိုင္းဖ်ားထိ ပြင္႔ဖူးေနေသာ သစ္ပင္ေပါက္စေလးတစ္ပင္ႏွင္႔တူပါသည္။

ညီညီနဲ႕ Orange နဲ႕ နကၡတ္အမွားေတြကို ခင္ဗ်ားတို႕ သတိရေသးတယ္မဟုတ္လား။


၃။ခ်စ္သူရဲ႕ပါးတစ္ဖက္ကို ခိုး၀ွက္သြားတဲ႔ တေစၦ

ေကာင္မေလးေရ ...
ကုိယ္က ... ေမွာ္ဆရာတစ္ေယာက္
ျဖစ္ခ်င္တယ္။
မင္းကို အသစ္တစ္ဖန္ ျပန္ဖန္ဆင္းခ်င္လုိ႕ ....
ေသာက ကင္းမဲ႔တဲ႔ ငွက္ကေလး တစ္ေကာင္အျဖစ္
ေျပာင္းလဲထုဆစ္ခ်င္ကလုိ႕ပါပဲကြယ္ ...

ျငိမ္းေတဇ နဲ႕ Ray ဆိုတဲ႕ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို မွတ္ဉာဏ္ထဲကျပန္ထုတ္ယူႏိုင္မယ္ထင္ပါတယ္။

• ကြ်န္ေတာ္၏ ခ်စ္လွစြာေသာ ေကာင္စုတ္မေလးသည္ ႏွင္းဆီပန္းပြင္႔မ်ားျဖင္႔ ထုဆစ္ထားေသာ မီးေတာင္တစ္လံုးျဖစ္ပါသည္။

ငါ႔ကို သတ္ျပီး
ဘ၀ကို ယူသြားတဲ႔ ေကာင္မေလးေရ
........... လြမ္းတယ္။


၄။ေကာ္ဖီည။

အဲဒီညေတြကို ေမာ႔ေသာက္ခဲ႔ဖူးတယ္။ ေန႕ရက္ေတြက သမုိင္း၀င္ေန႕စြဲေတြျဖစ္ကုန္ျပီထင္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ လူငယ္ဘ၀က စာအုပ္ေလးဖတ္ရင္း၊ လက္ဖက္ရည္ေလးေသာက္ရင္း ငါးႏွစ္ေလာက္ အခ်ိန္ျဖဳန္းခြင္႔နဲ႕ မိဘပို္က္ဆံသံုးခြင္႔ရခဲ႔ၾကေသးတာ ကံေကာင္းတယ္မွတ္တာပဲ။ ေကာ္ဖီနဲ႕ လက္ဖက္ရည္နဲ႕မွာ ေကာ္ဖီကိုပိုျပီးေသာက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕စကားအရ ေကာ္ဖီ ေသာက္က်င္႔ရိွတယ္။ အျဖတ္အေတာက္က အေရးၾကီးတယ္။ လာဘ္ေပး ရန္မလို ဆိုတာမ်ိဳးပဲ။

ေကာ္ဖီညမွာ ကဗ်ာေလးေတြပါတယ္။ မင္းခိုက္စိုးစန္ဟာ ကဗ်ာဆရာ အရင္ျဖစ္ခဲ႔တယ္ထင္တယ္။ ရာစုသစ္ျမစ္က်ဥ္းေတြထဲက ျမစ္က်ဥ္းတစ္ခုလို႕မွတ္မိတယ္။ ကဗ်ာဆရာေတြ စာေရးရင္ ကဗ်ာအေငြ႕အသက္ပါတယ္။ စာေရးတဲ႔ေနရာမွာေတာ႔ ကဗ်ာလုိ က်စ္လ်စ္ေနေအာင္ ေရးဖုိ႕မျဖစ္ႏိုင္တဲ႔အတြက္ အဆင္ေျပသလိုပဲေရးၾကတယ္။ ကဗ်ာေတြပါတဲ႔ စာေတြဟာ ပိုခ်စ္စရာေကာင္းတယ္လုိ႕ထင္တယ္။ စာေတြပါတဲ႔ကဗ်ာကသာ ပ်င္းရိစရာေကာင္းတယ္။

အဲဒီ စာအုပ္မွာ ပိုးႏွံေကာင္ဆိုတဲ႔ Z (Zapping လုပ္တဲ႔ Z ျဖစ္ပါတယ္။ ခမ္းနားၾကီးျမတ္ေသာ Zephyr ဆိုတဲ႔ Z မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီတုန္းကေတာ႔ သတင္းစာထဲ ထည္႕ျပီး မေျဖရွင္းျဖစ္ခဲ႔တာနဲ႕ အခုမွပဲ ေျဖရွင္းရေတာ႔တယ္။ ဟူး ..) Intranet က chat-room မွာေတြ႕တယ္တဲ႔။ အဲဒီေခတ္က သားသမီးေတြမ်ား chat ဖုိ႕ေမြးလာသလားထင္ရေအာင္ chat ခဲ႔ၾကတာပါ။ အဲဒီစာအုပ္မွာပါတဲ႔ ခ်စ္စရာကဗ်ားေလးတစ္ပုိဒ္ကိုပဲရြတ္ပါရေစေတာ႔ ....

အေရးတၾကီး ႏိုးထစရာ မလိုဘူးဆိုရင္ ...
ငါဆက္ျပီး အိပ္ေနခ်င္လုိ႕ပါ ...။
ဘ၀ဆိုတာနဲ႕ ...
ဘာျဖစ္လုိ႕ ရွင္သန္ျခင္းလုိ႕ အဓိပၸာယ္ဖြင္႔ရတာလဲ။
ငါကေတာ႔ ...
အိပ္ေနရတာကိုပဲ ၾကိဳက္တယ္။

ကဗ်ာေတြကိုလည္း သိပ္မကိုးကားရဲဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ကိုလွသန္းကဗ်ာေတြ ကိုလွသန္းေဆးရံုအဆင္းမွာ တင္လုိက္ေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ႔ ဒီလထဲမွာ ကိုလွသန္း ဆံုးသြားတယ္။ အခ်ိန္ကာလအရ ငါးလေလာက္ပဲခံတယ္။ ကဗ်ာဆရာေတြေရာ၊ ကဗ်ာေတြေရာ သက္ေတာ္ရာေက်ာ္ရွည္ေစခ်င္ပါတယ္။


၅။စိုမွာစိုးလို႕ မိုးမိတယ္။

အဲဒီစာအုပ္ကို သေဘာက်တယ္။ ေစာေ၀ (ပါေစာေ၀) ရဲ႕ကဗ်ာေခါင္းစဥ္နဲ႕။ သံလြင္ေက်ာ္ေဇာ ကို ျမင္ေယာင္ၾကဦးမယ္ထင္ပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာ Naguib Mahfouz ရဲ႕ quotes တစ္ခုပါပါတယ္။

အဓိပၸာယ္မရိွတဲ႔ ခပ္ညံံ႔ညံ႔ ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္ေတာင္မွ ေနာက္ဆံုး ဇာတ္သိမ္းခန္းအထိ ေရာက္ေအာင္ေတာ႔ ကၾကရတာပဲ။

အဲဒီ quotes ကို သေဘာအက်ၾကီးက်ခဲ႔တယ္။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ရြယ္တူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕တူညီတဲ႔ ေခတ္ကို ျဖတ္သန္းမႈရိွတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ လူငယ္ဘ၀ေတြဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ေခတ္က စာအုပ္ေတြထဲက အျဖစ္အပ်က္ေတြလိုပဲ ကေမာက္ကမေတြ။ ေက်ာင္းေတြက ဖြင္႔လိုက္ပိတ္လိုက္ေတြ။ ဒီပို႕စ္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးလည္း လူငယ္ဘ၀နဲ႕ လူငယ္ဘ၀ရဲ႕ စာေပေတြကို ျပန္သတိရၾကမယ္ထင္တယ္။


၆။နမ္မီးဆစ္

Namesis= ကလဲ႔စားေခ်တတ္ေသာ နတ္သမီး လို႕စစခ်င္းစာမ်က္ႏွာမွာေတြ႕ရသည္။ အင္မတန္ေရွာ္ေသာ စာရိုက္သမားမ်ားသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွထြက္သည္။ Nemesis ကို စာလံုးေပါင္းမွားလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ အင္မတန္ေၾကကြဲဖြယ္ရာ အစျဖစ္သည္။

ျမန္မာထက္ဆိုးတာက တရုတ္ျပည္မွစာစီစာရိုက္သမားေတြေပါ႔။ Album မွာ wishes ကိုေပါင္းထားတာ weishes တဲ႔။ Album အၾကီးၾကီးေတြ ထုတ္ေရာင္းေနျပီး အဲဒီလို ရက္ရက္စက္စက္ စာလုံးေပါင္းပစ္တာ။

ဇာတ္လမ္းကေတာ႔ လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ေတြကို ပန္းအိုးထဲ ထည္႕ျပီးမီးရွိဳ႕လုိက္တာနဲ႕ဆံုးတယ္။ ROM က စာခ်ဳပ္ဆိုရင္ေတာ႔ ျပန္ထုတ္ရင္ SGD 150 ေလာက္ေပးရမယ္လို႕ေတြးမိျပီး စာခ်ဳပ္ေတြကို တန္ဖုိးထားမိသြားတယ္။ လက္ထပ္တယ္ဆိုတာ ခ်ဳပ္ေႏွာင္တာမ်ိဳးလုိ႕ထင္တဲ႔သူေတြလည္းရိွမယ္။ အထူးသျဖင္႔ မိဘေတြဟာ အိမ္ေထာင္ေရးအဆင္မေျပခဲ႔ရင္ သား၊သမီးေတြမွာ အဲဒီ စိတ္ထိခိုက္မႈမ်ိဳးရိွတယ္။

၇။ေခ်ာင္းၾကည္႕တတ္သူ တစ္ေယာက္ရဲ႕ည

အေတာ္ေခ်ာင္းႏုိင္တဲ႔လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္းပါ။ အတိုေလးတစ္အုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ အဲဒီလို အတိုေလးကို စာအုပ္ထုတ္ရဲတာကိုပဲ ၾကံဖန္ အံ႔ၾသေလးစားရမွာပဲ။ ကမာၻမွာ single ဓာတ္ျပားေတြထုတ္တာကို အားက်လို႕ ေလးျဖဴတုိ႕ ရင္ဂိုတို႕ သီခ်င္း ႏွစ္ပုဒ္စီေလာက္ အေခြထုတ္ခဲ႔ၾကတာကို ေလးစားရသလိုပါပဲ။ ေနာက္ပိုင္း ထပ္မလုပ္ရဲေလာက္ေအာင္ကို ေအာင္ျမင္ခဲ႔ၾကပါတယ္။

၈။သူမသာ ေမ်ာက္တစ္ေကာင္ျဖစ္သြားတယ္ ဆုိပါစုိ႕။

အေတာ္ေလးကို အခ်င္းမ်ားစရာ ေခါင္းစဥ္ေတြ ေဖာ္ထုတ္ေပးခဲ႔တဲ႔စာအုပ္လုိ႕မွတ္မိပါတယ္။ ေမ်ာက္တစ္ေကာင္ပံုကို အျမီးေလးနဲ႕ပဲ ျပလိုက္တဲ႔ ေနမ်ိဳးေဆးရဲ႕ ပန္းခ်ီလက္ရာလည္းပါပါတယ္။ အမွတ္ရစရာေတြအမ်ားၾကီးရိွတဲ႔စာအုပ္ေလးပါပဲ။ မီွးသည္ျဖစ္ေစ၊ ပင္ကိုေရးသည္ျဖစ္ေစ၊ ဖတ္ခ်င္တဲ႔သူဖတ္လိမ္႔မယ္။ မဖတ္ခ်င္တဲ႔သူမဖတ္ဘူး။

၉။ေက်ာက္ဆစ္၊ ႏွင္းဆီ၊ ၀န္ရိုးစြန္း

ဆပ္ျပာပူေဖာင္းေတြ ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕ ရင္ဘတ္ထဲ ေရာက္ေရာက္ေနတတ္တာေတြ႕ရတယ္။ ဒီစာအုပ္မွာ သိပ္အားေကာင္းတဲ႔စာေၾကာင္းတစ္ေၾကာင္းပါပါတယ္။

အပ္ဖ်ားတစ္ေထာက္စာ ဒဏ္ရာေလးေပမဲ႔ ဆပ္ျပာပူေဖာင္းအတြက္ဆိုရင္ေတာ႔ အဲဒါဟာ ဘ၀ပ်က္သြားေစႏိုင္တာပဲ မဟုတ္လား။

ဒီစာသားေလးကို အမွတ္တရရိွေနတုန္းပါပဲ။

၁၀။ဂ်စ္ပစီတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ကြဲပက္လက္ လမ္းဆံု

ဒီတစ္ပုဒ္မွာ ေတြးစရာေတြသိပ္မ်ားတယ္။ ျပန္ဖတ္ၾကည္႕ဦးမယ္။ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္မွာလည္း သူတန္ဖိုးထားတာေတြရိွေနတယ္။ လူဆိုးေလးလို႕ ထင္မွတ္ၾကတဲ႔ လူငယ္ေတြမွာလည္း အမွန္တရားေတြရိွတယ္။

၁၁။ သူတစိမ္း။

၁၂။ ကတ္သီးကတ္သတ္

၁၃။ စုန္း။

သူတစိမ္းနဲ႕ စုန္းဟာ အင္မတန္မွ သတိုးေတဇဆန္သြားေသာ တခ်ိန္က မင္းခိုက္စိုးစန္ရဲ႕စာေတြလို႕ေတာင္ေျပာရမယ္ထင္ပါတယ္။ စုန္းေနာက္ပိုင္းမွာ သတိုးေတဇ နာမည္နဲ႕ သရဲဘာသာျပန္တာေတြ၊ မီွးတာေတြ ေရးပါတယ္။ သတိုးေတဇကိုေတာ႔ ၀ယ္မဖတ္ဖူးပါ။ စုန္းမွာ မင္းခုိက္စိုးစန္ရဲ႕ အေငြ႕အသက္မပါသေလာက္ျဖစ္ေနျပီး၊ သူတိုးေတဇကိုပဲ ေတြ႕ေနရတဲ႔အတြက္ သိပ္မၾကိဳက္ခဲ႔ပါဘူး။ သူတိုးေတဇနဲ႕လည္း ေအာင္ျမင္ပါတယ္။

ထင္လင္း

ကမ်ဳးCamus ကို တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း အေတာ္ေလးကို ညႊန္းၾကပါတယ္။ မဖတ္ရင္ေသသြားႏုိင္တယ္။ မေသရင္ ေခ်ာ္လဲျပီး သြားက်ိဳးမယ္။ ေလနဲ႕၀မ္းမကြဲျဖစ္မယ္။ မူးေ၀ေအာ႔အန္မယ္။ ေယာက်ာ္းဘ၀ပါ ထိခိုက္ႏိုင္တယ္ဆိုတာအထိ ေျပာတယ္။ အပိုေတြခ်ဲ႕ကားေျပာတာပါ။ စာေပ ႏိုဗယ္ဆုရတဲ႔ ဒုတိယအငယ္ဆံုး၊စာေရးဆရာဆိုေတာ႔လည္း သူ႕စာေတြဖတ္မွ လူရာ၀င္သလိုကို ျဖစ္ခဲ႔ၾကတဲ႔ေခတ္လည္းရိွတယ္။

ထင္လင္းက ဘာသာျပန္ပါတယ္။

၁။စည္းအျပင္ကလူ
၂။ ပလိပ္

အဲဒီႏွစ္အုပ္ဟာ စစ္ျပီးေခတ္မွာေတာ႔ အေကာင္းဆံုးေတြလို႕ဆိုၾကတယ္။ ကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္ဖတ္ၾကည္႕ျပီး ကိုယ္႔အတြက္ ေကာင္းမေကာင္းက ပိုအေရးၾကီးပါတယ္။
က်န္တာေတြကေတာ႔ သေဘာက်တာေတြ သယ္လာျဖစ္တယ္။

၁။ ေအာ္ပီက်ယ္ ၁+၂
စာေပေလာကေရာက္တုန္း ဖတ္ဖူးျပီးသား ကာတြန္းေလးေတြ ျပန္စုထားခ်င္တာနဲ႕၀ယ္ခဲ႔တယ္။
၂။ေမာင္သာႏိုး - အိုမာရ္ခိုက္ယမ္းရဲ႕ ရူဘိုက္ယတ္
သစ္ကိုင္းေအာက္မွာ ေပါင္မုန္႕ရယ္၊၀ိုင္ရယ္၊ ခ်စ္သူရယ္ရိွရင္ျဖစ္တယ္ဆုိတဲ႔ယစ္ထုပ္ၾကီးကို မွတ္မိၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ ဟယ္ရီလင္းကေတာင္ အခ်စ္ရယ္ ေပါင္မုန္႕တစ္လံုးရယ္၊ ဘ၀ကို ငါေရာင္႔ရဲတယ္ဆိုျပီး ဒီလူၾကီးအားကိုးနဲ႕ဆိုခဲ႔ပါေသးတယ္။ ငယ္တုန္းက အိုမာရ္ခိုက္ယမ္း စာအုပ္ဆိုျပီး ၀ယ္လာတာ အုိမာဆမ္ဆိုတဲ႔ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးစာေရးဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕စာအုပ္ျဖစ္ေနခဲ႔ဖူးတယ္။ လြဲခ်က္ကရက္စက္။
၃။ေမာင္သာႏိုး-ရစ္သမ္အေၾကာင္း
ငယ္တုန္းက ၾကီးလာရင္ ကဗ်ာေရးဖုိ႕ဆိုျပီး၀ယ္ထားတာ။ တကယ္သာ ေက်ာင္းတက္ေနကတည္းက အပ်င္းမတစ္ဘဲ Magazine ေတြကိုပို႕ခဲ႔ရင္ ေစာေစာစီးစီး ကဗ်ာစေရးျဖစ္ဖုိ႕ရိွတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေစာေစာစီးစီး ကဗ်ာေရးတာနဲ႕ ေနာက္က်မွ ကဗ်ာေရးတာဟာ ဘာျပႆနာမွမရိွဘူးလုိ႕ျပန္ေတြးျဖစ္တယ္။ ကဗ်ာေရးတာဟာ ကမာၻၾကီးကို ကယ္တင္တဲ႔အလုပ္မဟုတ္တဲ႔အတြက္ နည္းနည္းေနာက္က်သြားလည္းကိစၥမရိွပါဘူးေလ။ ရစ္သိမ ဆိုတဲ႔ ရစ္သမ္ rhythm ။ rhythm ဆိုတာ vowel မပါတဲ႔အရွည္ဆံုး အဂၤလိပ္စကားလံုးဆိုလားဖတ္ခဲ႔ဖူးေသးတယ္။ ရစ္သမ္အေၾကာင္းထဲမွာေတာ႔မဟုတ္ဘူး။ တျခားတစ္ေနရာမွာ။
၄။ေဖျမင္႔- လူနာေဆာင္ အမွတ္ေျခာက္
၅။လူထုစိန္၀င္း- စာနယ္ဇင္း အေရးအသား ပံုစံသစ္
၆။ႏိုင္ေဇာ္- ေစာလမြန္သီခ်င္း
ဟိုတစ္ေလာကပဲ မေကနဲ႕က်မ္းစာဘာသာျပန္အေၾကာင္းေျပာရင္း ဆွာယုဒသန္ ဘာသာျပန္ေကာင္းတာကေန ဒီစာအုပ္မွာ ႏိုင္ေဇာ္ျပန္တာေတာင္ ဆွာဂ်ပ္ဆန္ေလာက္ မနိပ္ဘူးထင္တယ္လို႕ေျပာမိတယ္။
၇။ေမာင္သစ္ဆင္း- ၀တၳဳတိုမ်ား။
နည္းနည္းပဲေရးျဖစ္ခဲ႔တာ ႏွေျမာစရာေကာင္းတယ္။
၈။ဟဲမင္းေ၀း ၀တၳဳတိုမ်ား (ေက်ာ္ေအာင္၊ဂုဏ္၀င္း၊ေဇာ္ဂ်ီ၊ေမာင္ေပၚထြန္း)
၉။ နတ္ႏြယ္- မုိေရးဗီးယား ၀တၳဳတိုမ်ား
၁၀။ခ်စ္ဦးညိဳ- ေလာကဓံႏွင္႔ လမ္းေလွ်ာက္ အတူထြက္ျခင္း
၁၁။ေဇာ္ဂ်ီ- ေႏြဦးက်က္သေရႏွင္႔ ကြ်န္ေတာ္ (ရသစာတမ္းငယ္မ်ား)
၁၂။ဓမၼိကဘသန္း -ႏႈတ္ေကာင္းခြန္းျမိန္သုခမိန္
ခါလီဂ်ီဗရန္ရဲ႕ The Prophet ကို စကားေျပ အလွနဲ႕ ဘာသာျပန္ခ်က္က လက္ဖ်ားခါတယ္။ ေယာနသံစင္ေရာ္ကို ဘာသာျပန္တဲ႔ ဓမၼိကဘသန္းပါပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ဘသန္း(ဓမၼိက)လို႕ ေခၚၾကတယ္။
၁၃။ျမ၀င္း(ဒႆန)- ဒႆနစာတမ္းမ်ား
ဟိုတေလာက မုံေရြးအေၾကာင္းေရးရင္း ဒီစာအုပ္ကိုစာရင္းထဲမွာေတြ႕တယ္။ ၀ယ္ထားမိလား၊ မ၀ယ္ထားမိလား မမွတ္မိခဲ႔ဘူး။ မံုေရြးတုိက္က ထုတ္သမွ်ရဲ႕ သံုးပံုတစ္ပံုေလာက္၀ယ္ထားခဲ႔မိတယ္ထင္တယ္။ ျပန္ေရာက္ေတာ႔ တျခား မံုေရြးစာစဥ္ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတြ႕တယ္။
၁၄။အံ႔ေမာင္ - ခင္စိတၱ (အန္ဒါးဆင္းပံု၀တၳဳမ်ား)
၁၅။အံ႕ေမာင္- အရုပ္မပါတဲ႔အရုပ္စာအုပ္ (အန္ဒါးဆင္းပံု၀တၳဳမ်ား)
အံ႔ေမာင္စာအုပ္ေတြကလည္း မံုေရြးစာစဥ္ေတြပဲ။
၁၆။ျမတ္ျငိမ္း ဆရာအို၏ ဘ၀ေန၀င္ခ်ိ္န္သင္တန္း
ကမာၻမွာေတာ္ေတာ္နာမည္ၾကီးခဲ႔တဲ႔စာအုပ္ပဲ။ တူေဒးက အဲဒီလို စာစဥ္ေတြထုတ္တယ္။ တူေဒးတုိက္ကထုတ္တဲ႔ထဲမွာ စိတ္၀င္စားစရာေစ်းသက္သက္သာသာေတြပါတတ္တယ္။ ဒီစာအုပ္ကို ျမတ္ျငိမ္းဘာသာျပန္ပါတယ္။ Original က Tuesdays with MORRIE by Mitch Albom ျဖစ္ပါတယ္။
၁၇။ျမတ္ျငိမ္း-တီထြင္ေတြး
Michael leBOEUF ရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ Creative Thinking ကို ဘာသာျပန္တာပါ။ အဲဒီတုန္းက 550 က်ပ္ပဲေပးခဲ႔ရတယ္။
၁၈။ဘုိးလႈိင္-ေခးေအာ႔စ္
မံုေရြးရဲ႕ သိပၸံစာစဥ္ပါပဲ။
၁၉။တင္ေမာင္ျမင္႔- ငါ႔ဒိန္ခဲ႔ကို ဘယ္သူေနရာေရႊ႕ထားသလဲ။
ေနာက္ထပ္ ကမာၻေက်ာ္စာအုပ္ေသးေသးေလးတစ္အုပ္ပါပဲ။ Who Moved my cheese? (Dr Spencer Johnson)
လူၾကိဳက္မ်ားတာဟာ ေကာင္းတယ္လို႕မဆိုလိုဘူး။ အမ်ားၾကိဳက္တယ္လို႕ပဲဆိုလိုတယ္။
၂၀။ပါရဂူ- အရစၥတိုတယ္
ငယ္တုန္းက အရစၥတိုတယ္ကို အရစ္တုိတယ္ဆိုျပီးဖတ္ၾကတာ။ အရစ္မရွည္တဲ႔သူဆိုေတာ႔ လူခ်စ္လူခင္မ်ားမယ္ထင္တာ။ ဒေမာ႔ကေရစီဘာညာေတြသူတို႕ေဟာင္ဖြာေဟာင္ဖြာလုပ္ခဲ႔ၾကတာေပါ႔။ အလက္ဇန္းဒါးရဲ႕အေဖက သူ႕သားကို ဆရာအရစ္တုိ ဆီမွာ အပ္ႏွံသင္ၾကားေစခဲ႔တာပဲ။ သူ႕ဆရာပေလတိုက ေမာင္ရစ္အိမ္ကို စာဖတ္သူအိမ္လို႕ေခၚတယ္။ စာမ်က္ႏွာ ၉၇ မွာဇယားေလးတစ္ခုပါတယ္။ လူမ်ားစု အတြက္ မွန္ကန္တဲ႔ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒမွာ (ျပည္သူတစ္ရပ္လံုး၏ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္) (ပိုလီေတအီယာ)၊ ေဖာက္ျပန္ေသာ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒမွာၾကေတာ႔ ျပည္သူ႕(ဒီမုိကေရစီ) အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ (ေဒမိုကရာတီယာ)တဲ႔။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ႏိုင္ငံကေရာ ပိုလီေတအီယာလား ေဒမိုကရာတီယာလား။ အတိုေမးရရင္ အီယာလား တီယာလား မသိဘူး။ စိတ္မေကာင္းစရာကေတာ႔ ဟိုလွ်ပ္စစ္မီးပိုေနပါတယ္ဆိုတဲ႔၀န္ၾကီးကေတာ႔ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အနားယူဖုိ႕လုိတယ္လို႕သတ္မွတ္လို႕ထင္တယ္။ အနားယူခိုင္းလုိက္ျပီ။
၂၁။ပါရဂူ- စိတၱရေလခါ
ဗီဇဂုတၱကို အားက်လို႕ အရက္ေသာက္ရမလိုေတာင္ျဖစ္သြားေသး။ စာအုပ္စာေပ လူ႕မိတ္ေဆြဆိုတာ ဟုတ္ခ်င္မွဟုတ္မယ္။ ဒီစာအုပ္လည္း စာေပဗိမာန္စာေပဆု ရခဲ႔တယ္လုိ႕ထင္မိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ငယ္တုန္းကေတာ႔ သိပ္ကို နာမည္ၾကီးတယ္။ ဒါေတြက မဖတ္မျဖစ္ေတြလုိ႕ေတာင္မွဆိုႏိုင္တယ္။
၂၂။ေမာင္ထင္-မိုပါဆြန္း ၀တၳဳတိုမ်ား
ယင္ေကာင္ေတြျဖတ္ျဖတ္ပ်ံတယ္ဆိုတဲ႔စာအုပ္ပဲ။ အႏွစ္သာရကေတာ႔ အဲဒီေလာက္မညွီပါဘူး။ ေမာင္ထင္ကို ေမာင္သာႏိုးနဲ႕ ျမင္႔သန္းမုန္းတယ္ထင္တယ္။ ေသခ်ာေတာ႔မမွတ္မိေတာ႔ဘူး။ အဲဒီတုန္းကလည္း ဆရာႏိုးက ေသတဲ႔သူေတြနဲ႕ခ်ည္းဖိုက္ေနတာဆိုေတာ႔။
၂၃။သစၥာနီ၊မင္းခုိက္စိုးစန္ (ကမ္းေ၀းေလွာင္အိမ္)
သိပ္မၾကိဳက္ခဲ႔ဘူးဆိုတာပဲမွတ္မိတယ္။
၂၄။ေက်ာ္ေအာင္-ဆမ္းမားဆက္မြမ္၏ ၀တၳဳတိုမ်ား
ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး။ ဘာသာျပန္ေတြဖတ္တုန္းက ၀ယ္ထားလုိက္တာ။ ၾကိဳက္တာေတြလည္းရိွခဲ႔တယ္။
၂၅ကိုတာ-သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင္႔စကားစျမည္ေျပာျခင္း
၂၆။ကိုတာ-ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ေရာက္ ဆရာ၀န္
၂၇။ကိုတာ-ကစားတဲ႔ပါေမာကၡ
၂၈။ကိုတာ- ျဖန္႕ထြက္ေတြးျခင္း
မံုေရြးကစာအုပ္ေတြခ်ည္းပဲ။
၂၉။သိန္းေဖျမင္႔- အေရွ႕ကေန၀န္း ထြက္သည္႕ပမာ(ပ)
၃၀။သိန္းေဖျမင္႔- အေရွ႕ကေန၀န္း ထြက္သည္႕ပမာ(ဒု)
ေက်ာင္းတက္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ Major အကၤ် ီရိုက္ေတာ႔ မ၀ယ္ႏိုင္တာနဲ႕ စုိက္၀ယ္ေပးခဲ႔တယ္။ ၁၂၀၀ လား ၁၅၀၀ လားမမွတ္မိဘူး။ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းက သေဘၤာလုိက္သြားျပီး ျပန္လာေတာ႔ အဲဒီတစ္ခ်ိန္က T-shirt အတြက္ သိန္းေဖျမင္႔စာအုပ္ ႏွစ္အုပ္၀ယ္လာျပီးေပးတယ္။ အမွတ္တရပါပဲ။ ပယ္တာ ႏႈတ္တာေတြရိွတယ္ဆိုေပမယ္႔ မဖတ္ရေတာ႔တာထက္စာရင္ေတာ႔ ပိုေကာင္းပါေသးတယ္။ ေရွးကလူေတြ စာေရးေကာင္းတာကို လက္ခံပါတယ္။ သူတုိ႕မွာ အေတြ႕အၾကံဳေတြရိွတယ္။
၃၁။ေဇယ်ာလင္း-ခ်ားလ္စ္ဘန္းစတိုင္းန္ အင္တာဗ်ဴး/အေရးအသားမ်ား
၃၂။ေဇယ်ာလင္း- ကဗ်ာဆိုတာ ျပဳလုပ္ျခင္း
ေဇယ်ာလင္းကဗ်ာေတြ မၾကိဳက္တာမ်ားပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ မၾကိဳက္ေပမယ္႔ ဖတ္ရမယ္႔ ကဗ်ာကိုေတာ႔ ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ၾကိဳက္တဲ႔ကဗ်ာေတြလည္းရိွပါတယ္။ ကဗ်ာနဲ႕ပတ္သက္ျပီး အလုပ္အမ်ားၾကီးလုပ္ေနတာကိုေတာ႔ မေလးစားဘဲမေနႏိုင္ပါဘူး။
၃၃။ျမင္႔သန္း-သူေရး၍ သူၾကိဳက္ေသာ ၀တၳဳတိုမ်ား
ေခါင္းစဥ္ကိုၾကည္႕တာနဲ႕ ခင္ဗ်ားတို႕လည္း သေဘာေပါက္မွာပါ။ သူေရးျပီး သူၾကိဳက္တာ၊ ကြ်န္ေတာ္ေတာ႔ မၾကိဳက္မိေပါင္။
၃၄။တကၠသိုလ္ဘုန္းႏုိင္ - ပင္ဒုိရာအုိးပြင္႔ျပီး ဟားပီးဇ္တို႕ပ်ံလာခ်ိန္
၃၅။တကၠသိုလ္ဘုန္းႏုိင္- အုိင္က်ဴ (မည္မွ်ပံု၍ ယံုရမည္နည္း)
၃၆။တကၠသိုလ္ဘုန္းႏုိင္-ပညာရဲ႕သေဘာ
၃၇။တကၠသိုလ္ဘုန္းႏုိင္-သူငယ္ခ်င္းလို႕ပဲဆက္၍ေခၚမည္ ခိုင္
ဘုန္းႏိုင္ရဲ႕ မာစတာပိစ္လုိ႕သတ္မွတ္တယ္။ က်န္တဲ႔ အမ်ိဳးေတြနဲ႕ၾကိဳက္တာေတြကေတာ႔ အေတာ္ေလးကို ဆိုးတဲ႔သေဘာတရားကို စာေပထဲထည္႕တယ္လို႕ယူဆတယ္။ ေဆြခ်င္းထပ္ ျမတ္၊ ေဆြခ်င္းေပါင္း ေကာင္း ဆုိတဲ႔အယူကအေတာ္ေလးမွားတယ္ဆုိတာ အခုေခတ္မွာေတာ႔သိၾကပါျပီ။ ေဆြခ်င္းပူး ရူး၊ ေဆြခ်င္းေႏွာ ေပါ ဆိုတာေတြကမွ ပိုျပီး ယုတၱိတန္ပါဦးမယ္။
၃၈။တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္-မုိးညအိမ္မက္ျမဴ
သြားေလသူ ဂမၻီရဆွာဂ်ီးရဲ႕ ၀တၳဳတစ္အုပ္ဟာ အဲဒီဇာတ္ကြက္ကေန ခိုးတယ္ဆိုတာ ၀န္မခံလည္းသိသာပါတယ္။ ျမန္မာရုပ္ရွင္ျပန္ရိုက္ၾကတယ္လို႕ၾကားပါတယ္။ မၾကည္႕ဖူးပါ။ ဇာတ္လမ္းကေတာ႔ ေမာင္ျမင္႔ေ၀နဲ႕မမရီ၊ၾကည္ႏူးစရာ၊ အံ႔ၾသစရာေလးပါပဲ။
၃၉။မ်က္ရည္ေလာကမ်ား၏ ဟုိမွာဘက္
ဟိုမွာဘက္နဲ႕ဟုိဘက္မွာက အရသာကြာပါတယ္။ ႏုိင္ဆိုတဲ႔ေကာင္ေလးကို သူ႕အဘုိးရြတ္ျပတဲ႔ကဗ်ာေတြပဲမွတ္မိတယ္။ ဦးေႏွာက္က အဲဒီလိုပဲ။မဟုတ္တာပဲမွတ္မိတယ္။
၄၀။ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္-ေျခာက္ဒသမ သုညတစ္

စာရင္းခ်ဳပ္လုိက္ေတာ႔ စုစုေပါင္း ၁၁၉ အုပ္ပါလာတယ္။ စာအုပ္စင္မဆန္႕ေတာ႔ဘူးဆိုေတာ႔ အစ္ကီယာကိုေနာက္တစ္ၾကိမ္ျပန္သြားဖုိ႕လုိျပီဆိုတဲ႔အဓိပၸာယ္ပဲ။ စာအုပ္ေတြကို ၀ယ္စုတာဟာ တံဆိပ္ေခါင္းစုတာနဲ႕ရသခ်င္းဆင္ပါတယ္။ ေစ်းပိုသက္သာျပီး ျပန္ဖတ္ခ်င္တဲ႔အခါ ျပန္ဖတ္လို႕လည္းရပါတယ္။ အနည္းဆံုး စာအုပ္ အုပ္သံုးဆယ္ေလာက္ကို တျဖည္းျဖည္းခ်င္းစုလုိက္၊ အဲဒီေရာဂါက သူ႕ဘာသူဆက္ျပီး ျဖစ္ထြန္းသြားပါလိမ္႔မယ္။ အသက္ေလးဆယ္ေလာက္မွာ ျမန္မာျပည္ျပန္ျဖစ္ရင္ေတာ႔ ဒီစာအုပ္ေတြအားလံုးကို သေဘၤာနဲ႕ပို႕မွပဲ ေစ်းအဆင္ေျပမယ္ထင္တယ္။

စာအုပ္ေတြကို ခ်စ္ခင္တဲ႔သူေတြအတြက္ အမွတ္တရပို႕စ္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရြယ္တူေတြ ေလွ်ာက္ခဲ႔တဲ႔လမ္းေတြက အတူတူပါပဲ။ ဒီစာအုပ္ေတြက ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ေလွ်ာက္ခဲ႔တဲ႔လမ္းေဘးက သစ္ရိပ္၀ါးရိပ္ေတြပဲေပါ႔။

အဆံုးအထိဖတ္သြားတဲ႔လူတိုင္းကို ဇြဲဆု စြပ္က်ယ္တစ္ထည္စီေလာက္ေပးဖုိ႕ေကာင္းတယ္။ ။

With Peace,
Zephyr

Notes:
ျမန္မာစာအုပ္ေတြကို ခ်စ္ခင္တြယ္တာေနေသးေသာလူခပ္သိမ္းအတြက္ အမွတ္တရပို႕စ္ပါ။



Peace B with U.