ေသာၾကာရက္လြန္ေဗဒ
တိတ္ဆိတ္ျခင္းထဲတုိးဝင္ေနလိုက္ရင္ ျပန္ထြက္လုိ႕မရေတာ႔ဘူး။ ေလာကမွာ ေနာက္လွည္႕လုိ႕မရတဲ႔ ျမွံဳးဆန္လမ္းသြယ္ေလးေတြမ်ားလြန္းတယ္။ လမ္းသြယ္ေလးတစ္ခုစီတုိင္းမွာ သေကၤတေလးတစ္ခုစီရိွတယ္။ ဖတ္ၾကည္႕လုိ႕မရႏိုင္ဘူး။ စိတ္နဲ႕နားလည္ျပီးသိလုိက္ရံုနဲ႕ လမ္းအေၾကာင္းသေဘာေပါက္သြားတာမ်ိဳး။
သူကေတာ႔ အေမွာင္ကို ေရာင္စံုျခယ္ေနမိတယ္။ အစိမ္းေရာင္အေမွာင္၊ ခရမ္းျပာအေမွာင္၊ မင္ေရၾကဲေနတဲ႔အေမွာင္၊ ပိန္းပိတ္ထူထပ္ေသြ႕ေျခာက္လြန္းတဲ႔အေမွာင္၊ ဆိုးသြမ္းပိတ္ဆို႕မြန္းၾကပ္အေမွာင္ စသျဖင္႔ေပါ႔။ အဲဒီေဆးရံုကို သူတုိ႕တက္ၾကတာဟာ ရူးေနလို႕မဟုတ္ဘူး။ အိမ္မျပန္ခ်င္တာနဲ႕ ရူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾကတာတဲ႔။ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ထဲက အေမွာင္က ေျပာတယ္။ ခ်စ္သူက တစ္ျခားအမ်ိဳးသမီးၾကီးကို ခ်စ္ျပီး ဂရိက ကြ်န္းမွာ အပန္းေျဖေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လိုက္သြားရဦးမယ္။ ေလယာဥ္ပ်ံလက္မွတ္အသြားအျပန္ကို Miu ဆိုတဲ႔ မိန္းမၾကီးကေပးမယ္တဲ႔။ သူတုိ႕သံုးေယာက္ရဲ႕ ဇာတ္ရွဳပ္ကို ကြ်န္ေတာ္ သၾကားလံုးခြဲရင္း ဖတ္ေနတာ တစ္ပတ္ေလာက္ရိွျပီ။ မိန္းမႏွစ္ေယာက္ခ်စ္ၾကတာကို ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္က ဖတ္ၾကည္႕ဖုိ႕လိုသလားလို႕ ကိုဟီရိနဲ႕ မၾသတၱပၸကေမးရင္ ကြ်န္ေတာ္႔မွာ ေျဖစရာမရိွဘူး။ အခ်ိန္ေတြပိုေနလုိ႕ပါဗ်ာလုိ႕ပဲ ခပ္ေလးေလးေျဖလုိက္ရမွာပဲ။ မိန္းမေနမေကာင္းတဲ႔အခါ ႏြားႏုိ႕က်ိဳတုိက္ဖုိ႕ကလြဲရင္ ဘာအလုပ္မွမရိွဘူး။ ရံုးအလုပ္လည္းေျပာပေလာက္ေအာင္မမ်ားဘူး။ ေျခာက္လေလာက္ၾကာရင္ ရံုးတစ္ရံုးမွာ သိစရာကုန္သြားတာပဲထင္တယ္။
ငွက္ေတြက မပ်ံတတ္ခင္ မုန္တုိင္းကေရာက္လာတယ္။ ေရလွ်ံေနတဲ႔ကြင္းျပင္ထဲ၊ ေလျပင္းတိုက္ေနတဲ႔ ကြင္းျပင္ထဲ၊ မပ်ံတတ္တဲ႔ ငွက္ေတြ ခိုရာမဲ႔ေနတာေတြ႕တယ္။ ကြ်န္ေတာ္႔အိမ္မက္ထဲမွာေပါ႔။ ေသျခင္းတရားဟာ တစ္ခ်ိဳ႕ဒုကၡေတြထက္ေတာ႔ ေပါ႔ပါးေသးတာပဲထင္မိတယ္။ သိပ္ပ်င္းလာရင္ လူေတြဟာ သတ္ေသၾကတယ္ထင္တယ္။ ေနာက္ထပ္ အသစ္တစ္ခုမရႏုိင္ေတာ႔မွန္း ေသခ်ာသြားတဲ႔ေန႕ေရာက္တဲ႔အခါ ဒီလိုပဲ ထြက္စို႕ေခၚျပီးထြက္သြားၾကတာပဲ။ တိမ္ေတြျပာတဲ႔ေန႕ေတြ၊ တိမ္ေတြဝါတဲ႔ေန႕ေတြ၊ ေနမသာတဲ႔ေန႕ေတြ၊ မုိးရြာတဲ႔ေန႕ေတြ၊ ငွက္ေတြဘယ္ေရာက္ကုန္သလဲ။ ဘရာဇီးက Blu ဆိုတဲ႔ငွက္ကေလးကို ဖမ္းသြားခဲ႔တဲ႔သူေတြလို ေလယာဥ္တစ္စီးနဲ႕ ဘယ္ကေနေပါက္ခ်လာမွန္းမသိ ျဗဳန္းခနဲေရာက္လာျပီး၊ ေတြ႕သမွ် ငွက္ေတြ အကုန္ဖမ္းသြားၾကတာမ်ိဳးလား။ ေရေတြၾကီးျပီး၊ ေလျပင္းေတြတုိက္ေနတယ္။ မပ်ံတတ္တဲ႔ငွက္ေတြ ေအာ္ေနတာ ေအာ္ပရာတစ္ခုလား၊ ခ်ံဳ႕ထားတဲ႔ ငရဲငယ္တစ္မ်ိဳးလား။ ဂြ်န္ဒန္းဗားရဲ႕ အန္းနီရဲ႕သီခ်င္းလာေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္႔ေခါင္းထဲမွာပဲေပါ႔။ ျပႆနာေတြေရာ၊အေျဖေတြေရာ၊ အေျခအေနေရာ၊ရွဳပ္ေထြးမႈေတြေရာ Annie ေရာ။
ေသသူေတြကို သတိရဖုိ႕၊ ရွင္သူေတြကို ေမ႔ပစ္ဖုိ႕ စကၠန္႕တံေလး ၾကိဳးစားေနသလိုမ်ိဳး၊ တစ္ပတ္ျပီးတစ္ပတ္၊ ေမ႔သြားႏုိင္မယ္႔ ႏွစ္ကာလေတြ ေရာက္သြားတဲ႔အထိ၊ လွိမ္႔ဆင္းလုိက္၊ ေျပးတက္လိုက္ပါပဲ။
စိတ္ကူးေပါက္တဲ႔ေန႕ ေရကူး၊ စိတ္ကူးေပါက္တဲ႔ေန႕ အေျပးဖိနပ္စီး၊ စိတ္ကူးေပါက္တဲ႔ေန႕ ကဗ်ာေရး၊ စိတ္ကူးေပါက္တဲ႔ေန႕ စိတ္ကူးေပါက္ဖုိ႕ၾကိဳးစား။ ဘဝဟာတုိတုိေလး၊ ဇာတ္လမ္းေတြက ရွည္လြန္း။
ဂ်က္ဇ္ပီယာႏိုသမား Ray Bryant ကေတာ႔ မနက္မနက္ ပီယာႏိုေလးနဲ႕ Good Morning Heartache သီခ်င္းကိုတီးေနတတ္တယ္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ Billie Holiday ရဲ႕ အသံကိုၾကားသလုိလုိျဖစ္ေနတယ္။ ထင္ေယာင္မွားမႈေတြနဲ႕တည္ေဆာက္ထားတဲ႔ အခန္းက်ဥ္းနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္႔ဦးေႏွာက္ရဲ႕ ဆယ္ရီဘရမ္နဲ႕တူေနျပီလား။ မေတြးတတ္ဘူး။ အေမွာင္ေတြကို နည္းနည္းအေရာင္ျမွင္႔ထားလိုက္ပါ။ ေႏြးသြားတာေပါ႔လုိ႕ တစ္ေယာက္ေယာက္ကေျပာေနသလုိျဖစ္ေနတယ္။
ကေလးေလးတစ္ေယာက္က သူ တိမ္ေတြကို ဖန္ပုလင္းထဲထည္႕ထားလုိ႕ရမလားလုိ႕ေမးတယ္။ ေသခ်ာၾကည္႕ေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္ငယ္တုန္းကပံုျဖစ္ေနတယ္။ ပုလင္းထဲမွာ ငါးေတြေတာင္မေပ်ာ္ဘူး။ တိမ္ေတြေပ်ာ္ပါ႔မလားဆိုေတာ႔ အဲဒီကေလးေလး ငိုျပီးျပန္သြားတယ္။ အမွန္ဆို တိမ္ေတြအတြက္ လံုေလာက္ေအာင္က်ယ္ဝန္းတဲ႔ ပုလင္းတစ္လံုးေလာက္ ကြ်န္ေတာ္ရွာေပးလုိက္ဖုိ႕ေကာင္းတယ္။ ကြ်န္ေတာ္႔ရဲ႕ခြ်တ္ယြင္းခ်က္လား၊ ဖန္ခ်က္ဝန္ၾကီးရဲ႕ေပါ႔ဆမႈလားမသိဘူး။ တိမ္ေတြကံေကာင္းသြားတာလည္းျဖစ္ႏုိင္ေသးတယ္။
ၾကိမ္လံုးတစ္လံုး၊ မွင္နီတစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ ေက်ာင္းေရာက္လာတဲ႔ဆရာမဆီက ဘာေတြမ်ားေမွ်ာ္လင္႔ႏိုင္မလဲ၊ ေလ႔က်င္႔ခန္းစာအုပ္မွာ အနီေရာင္၊ လက္ဝါးမွာ အရိွဳးရာ၊ အလြန္ဆံုး ဒီေလာက္ပါပဲ။
သမၼာက်မ္းစာ (holy ကုိ သမၼာလို႕ ဘာသာျပန္တာ ဘၾကီးယုပဲရိွေသးတယ္။) ထဲမွာပါတဲ႔ ရွံဆုန္လို ေဒလိယကို ယံုလြန္းေတာ႔ ေနာက္ဆံုး ဘဝပ်က္၊မ်က္စိကန္း၊ ေသဖုိ႕ျဖစ္လာတာပဲ။ ဆံပင္ေတြဆီက ခြန္အားေပ်ာက္ျပီး ကြ်န္ဘဝေရာက္တာပဲ။ ေျမေခြးအျမီးမွာ မီးေလာင္ေနတဲ႔ အဝတ္စ၊ တစ္ၾကိမ္က သယ္မထြက္လာတဲ႔ ျမဳိ႕တံခါး၊ ဖ်စ္ညွစ္သတ္ခဲ႔တဲ႔ ျခေသၤ႔၊ အခုေတာ႔ အိမ္မက္မ်ားလို။ ရွံဆုန္တစ္ေယာက္ မ်က္စိကန္းေနျပီး ဒယိမ္းဒယိုင္ျဖစ္ေနတဲ႔အခန္းကို ဘာရယ္မဟုတ္သတိရေနမိတယ္။ ရွံဆုန္အတြက္ေတာ႔ ေဒလိယဟာ အသက္နဲ႕ရင္းလုိက္ရတဲ႔ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေပါ႔။ ခ်ိဳပါတယ္။
မနက္ျဖန္ရဲ႕အေရာင္ဟာ မီးခိုးေရာင္ပဲ။ ျဖဴသြားမလား၊ မည္းနက္သြားမလား၊ ေစာင္႔ၾကည္႕ေနရင္း မုိးခ်ဳပ္သြားလိမ္႔မယ္။ ။
Regards,
Zephyr
Peace B with U.
